ยังไม่ได้ช่วยข้าทำอะไรเลย ก็มาตายไปแบบนี้? เช่นนั้นข้ามิต้องตายไปด้วยหรือ ต้มเจ้านี่กินก็ไม่ได้
ในใจคิดเช่นนี้ สายตาอดพินิจพั่งจื่อในอ้อมอกไม่ได้ พั่งจื่อตัวโต ขาหลังหยาบใหญ่ ดูเหมือนจะมีเนื้อไม่น้อยจริงๆ อีกทั้งได้ยินว่ากบไม่มีไขมัน ทั้งหมดเป็นกล้ามเนื้อ ต้มเป็นน้ำแกงน่าจะมีรสชาติไม่เลว
นางครุ่นคิด พลันนึกขึ้นได้ว่าเคยกินน้ำแกงกบตุ๋นปลาหมึกในหอซานไห่ รสชาติไม่เลวจริงๆ สดใหม่ไม่เหม็นคาว เข้มข้นและนุ่มลื่น ถ้าต้มพั่งจื่อแบบนี้ ต้องกินได้อิ่มแน่ ปริมาณของน้ำแกงกบตุ๋นปลาหมึกมีน้อยเกินไป
“สหายเซียน สภาพของกบผานอวิ๋นตัวนี้ ข้าเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก” ตู้สุ่ยหลันตรวจสอบเสร็จสิ้น ก็เอ่ยกับจินเฟยเหยาด้วยสีหน้าจริงจังและไม่เข้าใจ จินเฟยเหยารีบได้สติคืนมาจากการเหม่อลอย รู้สึกขัดเขินนิดๆ เหตุใดตนเองจึงนึกถึงเรื่องกินได้นะ นางรีบเอ่ยถาม “หรือว่าช่วยไม่ได้ ต้องเก็บศพแล้ว?”
“ไม่ ไม่ใช่ สหายเซียนเข้าใจผิดแล้ว ข้าหมายถึงสภาพกบผานอวิ๋นของเจ้าพิเศษนิดหน่อย ดูแล้วเหมือนเข้าสู่การเลื่อนขั้น” ตู้สุ่ยหลันรีบโบกไม้โบกมือเอ่ยอธิบาย “เจ้าน่าจะรู้ โดยพื้นฐานแล้วกบผานอวิ๋นเลื่อนขั้นไม่ได้ ทว่ากบผานอวิ๋นของเจ้าตัวใหญ่ขนาดนี้ น่าจะเคยเกิดการเปลี่ยนแปลงประหลาด ถ้าเลื่อนขั้นได้ ก็น่าจะสมเหตุสมผล”
“เลื่อนขั้น…” จินเฟยเหยาโล่งอก น่าจะเป็นเพราะเจ้านี่กลืนตานสัตว์ปิศาจของงูภูติเงินทองเสียแปดส่วน ดังนั้นจึงสลบไปเพร
