จะเป็นเพียงภาพมายาชนิดหนึ่ง
“พั่งจื่อ พวกเรามาทดลองดูว่าจะสามารถเข้าไปในพื้นที่มิติได้หรือไม่ เจ้าตาโตกว่าข้า ยืนอยู่ด้านหน้าข้า ถึงตอนนั้นจับจ้องให้ดี ถ้าพบอันตรายก็พุ่งขึ้นไปก่อน” จินเฟยเหยาแสยะยิ้มมองพั่งจื่อ เอ่ยแบบซ่อนเจตนาร้ายเอาไว้
จากนั้น จินเฟยเหยาใช้มือหนึ่งหยิบอ่างมายาจิ่งเทียน อีกมือหนึ่งคว้าขาหน้าของพั่งจื่อแน่น เริ่มถ่ายเทพลังวิญญาณลงไปในอ่างมายาจิ่งเทียน ไม่เกิดอะไรขึ้น เพียงแต่เบื้องหน้าสายตาพร่าเลือน พวกนางก็ปรากตัวขึ้นในสถานที่ใหม่แห่งหนึ่ง
ท้องนภาสว่างเจิดจ้า ไม่มีเมฆและไม่มีดวงอาทิตย์ บางครั้งในท้องนภาสีครามยังปรากฏสีแดงเหมือนดวงอาทิตย์ตกดิน เพียงแต่ยึดครองตำแหน่งเล็กๆ ปรากฏขึ้นครู่หนึ่งก็หายไป
ไม่มีถ้ำเซียนอันใหญ่โตโอ่อ่า และไม่มีหญ้าวิญญาณอายุนับร้อยปีพันปีเต็มไปทั่ว แม้แต่น้ำพุวิญญาณก็ไม่มี ในพื้นที่มิติทั้งหมดมีขนาดหกหมู่ มีเพียงพื้นทรายสีดำผืนใหญ่ และที่ทำให้คนไม่สบายใจคือ ทรายสีดำเหล่านั้นเหมือนกับทรายที่พั่งจื่อถ่ายออกมาเปี๊ยบ จินเฟยเหยามีความรู้สึกเหมือนตกไปในหลุมส้วม
“ตาแก่บ้า ไม่เหมือนกับที่เขาพูดเลยสักนิด” จินเฟยเหยามองพื้นทรายสีดำหกหมู่ สงสัยอยู่บ้างว่าใช่เป็นเพราะตนเองใช้สิ่งของทดแทนหรือไม่ ดังนั้นถ้ำเซียน หญ้าวิญญาณ และน้ำพุวิญญาณเหล่านั้นล้วนถูกอุจจาระของพั่งจื่อกลบฝังไป
พอนึกถึงความเป็นไปได้นี้ จินเฟยเหยาจึงใช้เวทม้วนวายุขุดลงไปในทรายสีดำ ลมหมุนก
