วาดม้วนทรายสีดำขุดเป็นหลุมลึกทีละหลุมบนพื้น ขุดจนในพื้นที่มิติเป็นหลุมเป็นบ่อมากมาย กลับขุดไม่พบแม้แต่รากหญ้า เห็นพื้นที่มิติมีสภาพน่าอนาถจนแทบทนดูไม่ได้ ความรู้สึกแปลกใหม่ของจินเฟยเหยาก็ผ่านพ้นไป นางลูบจมูก เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจสักนิด “ฮึ ไม่มีหญ้าวิญญาณก็ช่างเถอะ ทรายอุจจาระของกบผานอวิ๋นเต็มไปทั่วพื้น เลี้ยงมดหนึ่งผลึกพันตัวก็ไม่มีปัญหา ถ้าทิวทัศน์งดงามเกินไป ข้าอาจจะตัดใจเลี้ยงมดหนึ่งผลึกไม่ลง”
จินเฟยเหยาพาพั่งจื่อออกจากพื้นที่มิติไปโดยไม่อาวรณ์เลยสักนิด เตรียมลงมือเลี้ยงมดหนึ่งผลึก
ยังเหลืออีกสิบกว่าวันจึงจะถึงการประลองชิงยาสร้างฐาน ทว่าหลายวันนี้เริ่มลงชื่อสมัครแล้ว ตามกฎเกณฑ์ของตำหนักลั่วเซียน เพื่อให้จัดการประลองได้สะดวก จึงขอให้บรรดาผู้บำเพ็ญเซียนต้องลงสมัครล่วงหน้าสามวันเป็นอย่างช้า
จินเฟยเหยาต่อแถวสองชั่วยาม จึงลงสมัคร ณ จุดรับสมัครแห่งหนึ่ง ได้ป้ายไม้ที่เขียนว่าหมายเลขหกพันหนึ่งร้อยเจ็ดสิบสี่ จำนวนคนมากมาย ขนาดป้ายหยกตำหนักลั่วเซียนยังตัดใจนำออกมาไม่ได้ จึงนำไม้มาทำป้ายหมายเลขแทน
ลงชื่อสมัครเสร็จสิ้น นางก็ไปหามดหนึ่งผลึกที่ร้านสัตว์ภูติ พอถามดูจึงรู้ว่า มดหนึ่งผลึกจัดเป็นสัตว์ภูติชายขอบ นอกจากบางครั้งจะมีตัวสองตัวที่ถ่ายศิลาวิญญาณชั้นล่างได้ก็ไม่มีประโยชน์อย่างอื่นเลย ความสามารถก็ไม่เท่าไร ปกติไม่มีผู้ใดซื้อ คนที่อยากเลี้ยงต้องไปจับเอง ดังนั้นนานๆ ครั้งร้านสัตว์ภูติจึงมีขาย
