พูดเช่นนี้ อดมีโทสะพุ่งสูงสามจั้งไม่ได้ คว้าคอเสื้อนาง แอบรวมพลังวิญญาณไว้บนสองมือคิดจะทำให้นางล้ม คาดไม่ถึงว่ารูปร่างสูงใหญ่ของจินเฟยเหยาจะไม่ขยับเลยสักนิด ทั้งยังมองเขาด้วยสีหน้าเห็นใจ
พวกเขาสองคนทะเลาะกันเช่นนี้ดึงดูดให้ผู้บำเพ็ญเซียนจำนวนไม่น้อยมาชมความครึกครื้น จินเฟยเหยาค้นพบแต่แรก คนเราต่อให้มีพลังการบำเพ็ญเพียรยอดเยี่ยมผิดธรรมดา ธรรมชาติของมนุษย์ก็ไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก ตอนชมดูความครึกครื้น ทุกคนยังเป็นฝ่ายล้อมวงเข้ามา ถ้าไม่ไปดูสักนิดล้วนไม่ยินยอม
“เจ้า…เจ้าฝันไปเถอะ ข้าไม่คืนศิลาวิญญาณให้เจ้าหรอก เห็นเจ้าท่าทางแบบนี้ก็ไม่ใช่คนดีอะไร ถึงกับคิดหลอกเอาสิ่งของของข้าไป” ชายชราตะโกนเสียงดังอย่างกระหืดกระหอบ ใช้มือแย่งถุงเก็บของบนพื้นมา ยัดเข้าไปในอกอย่างแรง
จินเฟยเหยายักไหล่ เอ่ยปลอบใจชายชรา “ช่างเถอะ เห็นแก่ที่ท่านอายุเหลือน้อยแล้ว ศิลาวิญญาณสองร้อยก้อนนี้ถือว่าเป็นค่าเดินทางส่งท่านกลับบ้านแล้วกัน สหายเซียน ต่อไปอย่าทำเรื่องหลอกลวงต้มตุ๋นเช่นนี้อีก ท่านอายุปูนนี้แล้ว ไปตั้งตระกูลในโลกมนุษย์ใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างมีความสุขจะดีกว่า เฮ้อ น่าสงสารจริงๆ”
ชายชราถูกนางฉีกหน้า ใบหน้าบัดเดี๋ยวเขียวคล้ำบัดเดี๋ยวแดงก่ำ ไม่ทราบว่ามีโทสะหรือร้อนใจ สองมือสั่นสะท้าน พูดอะไรไม่ออกอยู่นาน ดูแล้วเหมือนนักต้มตุ๋นถูกคนเปิดโปง จินเฟยเหยาถอนหายใจอย่างผิดหวัง ตบพั่งจื่อ ทอดถอนใจพลางเบียดออกจากฝูงชนไป “
