นางจึงเบียดเข้าไปในฝูงชน
ในกลุ่มคนมีชายชราผู้หนึ่ง ทั่วร่างสกปรก บนพื้นไม่มีแม้แต่ผ้าปูรองนั่ง นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นแบบนี้ ในมือของเขาโอบอ่างเก่าๆ ใบหนึ่งแน่น พอมองดูอย่างละเอียด เหมือนจะเป็นอ่างบางๆ รูปไข่ที่ใช้ปลูกบอนไซ มีขนาดยาวสองฝ่ามือสูงหนึ่งนิ้วมือ ต่อให้นำมาทำกระถางบอนไซ ก็เป็นแค่ของชิ้นเล็กๆ ที่นำไปตกแต่งห้องให้สง่างามไม่ได้
ชายชราเบ้ปาก เอ่ยอย่างดูแคลน “เจ้าพวกไม่รู้จักโลกกว้าง ในโลกระดับเทพพื้นที่มิติขนาดเล็กกับกระเป๋าเก็บของนั้นเหมือนกัน ล้วนสามารถวางขายในร้านได้ ไหนเลยจะเหมือนสถานที่อันยากจนของพวกเจ้า พื้นที่มิติที่เคลื่อนที่ไม่ได้อันหนึ่ง ก็หลอกว่าเป็นสมบัติล้ำค่า”
ทุกคนฟังออกว่าเขาเสียดสีดินแดนลึกลับเมืองลั่วเซียน ก็มีคนเอ่ยถามอย่างไม่ยอมแพ้ “ตาเฒ่า ในเมื่อเจ้ามีประสบการณ์กว้างขวางขนาดนี้ ทั้งยังมีของวิเศษที่แปลกประหลาดเช่นนี้ เหตุใดจึงเป็นแค่ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงกลางเล่า อีกทั้งยังยากจนจนต้องขายสมบัติชิ้นนี้ เจ้าเสแสร้งเกินไปแล้ว เป็นนักต้มตุ๋นไหนเลยมีคนไร้เหตุผลเช่นเจ้า”
“เจ้าจะเข้าใจอะไร นี่คือสิ่งของที่บรรพชนของข้านำออกมาจากโลกระดับเทพ ข้าขายสิ่งนี้ก็เพื่อหาเงินเป็นค่าเดินทางกลับไป โลกระดับต่ำเช่นนี้ข้าไม่อยากอยู่หรอก อยากไปตั้งนานแล้ว” ชายชราส่งเสียงขึ้นจมูก โอบกอดอ่างแน่น ไม่สนใจทุกคนอีก
จินเฟยเหยารู้สึกสงสัยในของสิ่งนี้ คิดว่าถ้าไม่แพงก็จะซื้อไปเล่น
