ได้?” จินเฟยเหยาตกตะลึง ผู้บำเพ็ญเซียนรอบด้านที่รอฟังอยู่หัวเราะกันครืน
“ตาเฒ่าผู้นี้คงจะเป็นบ้าไปแล้วเสียแปดส่วน นักต้มตุ๋นไม่ใช่แบบนี้”
“พื้นที่มิติที่เข้าไม่ได้ ข้ามีชีวิตอยู่มาจนถึงป่านนี้ นี่เป็นเรื่องที่น่าขำที่สุดที่เคยได้ยินมา”
ผู้บำเพ็ญเซียนรอบด้านหัวเราะเยาะเย้ย เดินจากไปทีละสองสามคน คำพูดเหลวไหลไร้สาระของคนบ้าไม่ควรค่าแก่การเสียเวลา
ทว่าจินเฟยเหยากลับไม่ได้จากไป ตรงกันข้ามนางถามชายชราอย่างจริงจัง “เพราะเหตุใดเจ้าจึงเข้าไปไม่ได้ น่าจะมีเหตุผลนะ พื้นที่มิติที่เข้าไปไม่ได้ นั่นคือเปิดไม่ออกโดยสิ้นเชิง ถ้าทุกคนสามารถหาทางเข้าพื้นที่มิติได้อย่างง่ายดาย ของวิเศษพื้นที่มิติคงไม่กลายเป็นของวิเศษระดับเทพที่มีค่าควรเมือง”
เห็นทุกคนพากันแยกย้าย ชายชรารู้สึกร้อนใจอยู่บ้าง เขาเอ่ยกับจินเฟยเหยาอย่างมีโทสะ “มีค่าควรเมืองอะไร ในโลกระดับเทพศิลาวิญญาณชั้นยอดสองร้อยก้อนก็สามารถซื้อพื้นที่มิติที่มีขนาดใกล้เคียงกับสิ่งนี้ได้แล้ว ผู้ใดจะไม่มี ในตลาดมืดของโลกระดับสวรรค์ที่สูงกว่าพวกเจ้าหนึ่งขั้นก็มีพื้นที่มิติที่รั่วไหลออกมาจากโลกระดับเทพ เพียงแต่ราคาสูงกว่าโลกระดับเทพหน่อยเท่านั้น มีเพียงพวกไม่รู้จักโลกกว้าง จึงรู้สึกว่าของสิ่งนี้มีค่าควรเมือง”
“หา? เจ้าหมายความว่า ของสิ่งนี้ในโลกระดับสูง เป็นเพียงกระเป๋าเก็บของขนาดใหญ่ใบหนึ่งที่สามารถใส่คนพกพาไปด้วยได้?” จินเฟยเหยามองอ่างในมือชายชราอย่างตกตะ
