ลึง คำอธิบายของเขาเกินความรอบรู้ของนาง พื้นที่มิติที่สูงส่งในสายตาของทุกคน ในโลกอื่นก็แค่กระเป๋าเก็บของที่ขายในร้านข้างถนน คิดไม่ถึงว่ายังสามารถบรรจุคนได้ด้วย
นางเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “ในเมื่อของสิ่งนี้มีอยู่ทั่วไป เพราะเหตุใดจึงไม่มีผู้บำเพ็ญเซียนนำจากโลกระดับเทพมาขายที่โลกระดับดิน? ที่นี่หลอมสร้างของสิ่งนี้ไม่ได้ การค้าขายจะต้องดีมากแน่”
“เรื่องนี้ข้าจะรู้ได้อย่างไร แม้แต่โลกระดับสวรรค์ก็ต้องไปตลาดมืดจึงซื้อได้ สถานที่อันห่างไกลความเจริญเช่นโลกระดับดิน ผู้ใดจะรู้ว่าเหตุใดจึงไม่มีขาย อาจเป็นเพราะผู้คนที่นี่ยากจนเกินไป ถึงเอามาก็ขายได้ไม่กี่ชิ้น จะได้ไม่ต้องยุ่งยาก” ชายชรามองค้อนนาง เอ่ยอย่างเหยียดหยาม
“ถึงแม้ราคาสองร้อยศิลาวิญญาณชั้นยอดจะสามารถขู่ขวัญผู้บำเพ็ญเซียนส่วนมากของโลกหนานซานให้ล่าถอยได้ ทว่าสิ่งของเช่นพื้นที่มิติที่มีการคงอยู่ประดุจเทพในสายตาของผู้บำเพ็ญเซียนโลกหนานซานยังราคาถูกแทบตาย ถึงกับเป็นสินค้าโหล…และอื่นๆ ในใจจินเฟยเหยาพลันยิ้มชั่วร้ายขึ้นมากะทันหัน
นางมีสีหน้าจริงใจ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทอดถอน “สหายเซียน เหตุใดจึงเข้าไปในอ่างมายาจิ่งเทียนอะไรนี่ไม่ได้ ถ้ามีวิธีแก้ไข ข้าก็คิดจะซื้อ”
“เสียแล้ว” ริมฝีปากชายชราขยับ เค้นออกมาสองคำ
“เสียแล้ว? เช่นนั้นซ่อมได้หรือไม่?” ขอเพียงซ่อมได้ จินเฟยเหยาก็คิดว่าไม่เป็นไร นี่เป็นแป้งทอดสอดไส้เนื้อที่ร่วงลงมาจากฟ้าเชียวนะ
ชายชราถอนใจ
