เบาๆ ลูบอ่างผุๆ อย่างเสียดาย “ถ้าไม่ได้เสีย ก็เป็นไปไม่ได้ที่ข้าจะขายแค่สองหมื่นศิลาวิญญาณ ถ้าสามารถเข้าไปได้ สมบัติด้านในมีมากพอให้ข้าฝึกบำเพ็ญจนถึงขั้นกำเนิดใหม่เลย”
“อย่าพูดถึงสิ่งที่มีแต่ไม่ได้มาเหล่านี้ เจ้าบอกมาว่าซ่อมได้หรือไม่?” จินเฟยเหยาร้อนใจ นี่มันเวลาไหนแล้ว มีอะไรต้องทอดถอนใจกัน ถ้าถูกคนอื่นพบเห็นและเกิดความสนใจมันขึ้นมาจะทำอย่างไร
“ซ่อมได้ ขอเพียงหาวัสดุแบบนี้ได้ จากนั้นใช้เพลิงแท้หลอมสร้างเข้าไปก็ซ่อมเสร็จแล้ว” ชายชราล้วงกระดาษที่เก่าจนเหลืองใบหนึ่งออกมาจากในอก สั่นกระดาษในมือเอ่ยว่า “วัสดุและวิธีหลอมสร้างจดไว้ด้านบน”
“เอามาให้ดูก่อน ถ้าวัสดุหาไม่ยาก ข้าจะซื้อ” จินเฟยเหยาจ้องมองกระดาษใบนั้น ถึงจะเก่าทว่ากลับไม่ใช่กระดาษธรรมดา สีเหลืองหม่นมองไม่ออกว่าเป็นวัสดุอะไร
ชายชราก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงยื่นให้อย่างไม่ยินยอม สองตาจับจ้องนางแน่วนิ่ง กลัวว่านางจะถือกระดาษวิ่งหนีไป “เจ้าวางใจเถอะ ข้าวิ่งไม่ไหวหรอก ต่อให้ข้าวิ่งหนี สัตว์ภูติอันล้ำค่าของข้าก็ยังอยู่ที่นี่ ด้วยรูปร่างของมัน เจ้าต้องจับมันได้แน่” จินเฟยเหยาดึงกระดาษมาจากในมือเขาอย่างแรง ถือไว้ในมือแล้วอ่านดู
หินอุจจาระของสัตว์กลืนฟ้า หลอมสร้างร่วมกับเพลิงแท้ของขั้นกำเนิดใหม่ นางรู้ว่าเพลิงแท้ของขั้นกำเนิดใหม่คืออะไร เพียงแต่หินอุจจาระของสัตว์กลืนฟ้าคือสิ่งใด
“สหายเซียน หินอุจจาระของสัตว์กลืนฟ้าเป็นสิ่งของใด?”
