ลี่ยนสถานที่ หาตัวไม่ได้”
“เจ้าไปหลอกเด็กสามขวบเถอะ ตอนพวกเจ้าสวมกางเกงเปิดก้นก็อยู่กับสัตว์ภูติแล้ว ไข่สัตว์ภูติที่มีราคาแพงขนาดนี้ พวกเจ้าปิดตาก็สามารถเอากลับมาได้ ข้าไม่เชื่อว่า ในเรื่องการทำสัตว์ภูติปลอม จะมีคนเก่งกว่าพวกเจ้า” จินเฟยเหยามองเขาด้วยสีหน้าดูแคลน ไม่เชื่อถือเลยแม้แต่น้อย
หวาซีเข้าใจนาง ทุกครั้งที่นางอาละวาดใหญ่โต ก็เพื่อให้ได้รับผลประโยชน์ที่มากยิ่งขึ้น ดังนั้นจึงหยิบถุงสัตว์ภูติใบหนึ่งออกมาจากในอก ส่งให้อย่างยิ้มแย้ม
“นี่เป็นสิ่งชดเชยที่ข้ามอบให้เจ้า เจ้าก็ละเว้นข้าเรื่องแมวบินได้เถอะ เจ้าใช้สัตว์ภูติตัวนี้ดีที่สุด มีมัน ถ้าเจ้าอยากซื้อแมวบินได้ก็เป็นเรื่องช้าหรือเร็วเท่านั้น”
“มีเรื่องดีเช่นนี้ด้วย?” จินเฟยเหยารับถุงสัตว์ภูติมามองดูด้านใน สีหน้าเปลี่ยนไปทันที นางหิ้วถุงขึ้นสั่น มดตัวใหญ่สีดำเป็นประกายยาวหนึ่งฉื่อตัวหนึ่งก็ร่วงลงบนโต๊ะ หนวดบนหัวมดขยับ พบว่ากบผานอวิ๋นนั่งเหมือนรูปปั้นอยู่ด้านตรงข้าม
ไม่รอให้จินเฟยเหยาได้สติคืนมา มันก็พุ่งไปถึงเบื้องหน้าพั่งจื่อ อ้าปากงับหนังท้องพั่งจื่อไว้ ดวงตาของพั่งจื่อที่ไม่ขยับอยู่นานกลอกลงมา จับจ้องมดตัวใหญ่ที่งับหนังท้องมัน พลันมีฝ่ามือลอยมา ฟาดตบมดตัวใหญ่ให้ลอยไปกระแทกพื้น จากนั้นดวงตาก็กลับคืนที่เดิม เหม่อลอยต่อไป
มดตัวใหญ่ถูกฟาดก็มีโทสะ พุ่งขึ้นมาบนโต๊ะอีก เข้ามากัดท้องของพั่งจื่ออีกครั้ง ครั้งนี้พั่งจื่อไม่ให้มันเข้าใกล้
