บนเตียงสีหน้าซีดขาว บนร่างกลับยังสะอาดสะอ้าน ท่าทางสำนักเฉวียนเซียนส่งคนมารับใช้นาง เพียงแต่เห็นนางนอนหมดสตินานขนาดนี้ ต้องแค่ดูแลแต่ไม่ได้ให้ยาดีๆ อะไรแก่นางแน่นอน
จินเฟยเหยาคิดนิดหนึ่ง ก็หยิบขวดหยกสีแดงออกมาเทยาชุบชีวิตเม็ดหนึ่ง กายเนื้อบาดเจ็บมานาน นางบีบปากของหลิ่วฉี่ปอให้อ้า บีบยาให้แตกแล้วป้อนลงไป
“นี่เป็นของดี ข้ามีเพียงสองเม็ด ตอนนี้ให้เจ้าหนึ่งเม็ด ถ้าเจ้ายังไม่ฟื้นมา ต่อไปข้าจะไปหาใคร” จินเฟยเหยายิ้มตบหน้าของนางเบาๆ หลังจากช่วยห่มผ้าให้นางแล้วก็จากไปเงียบๆ
กลับมาถึงเรือนสี่สิบสี่ พบคนรู้จักหลายคน นอกจากเวิงเหล่าและหลี่เอ้อร์เกินสองคน คนอื่นๆ ล้วนไม่ค่อยอยากยุ่งเรื่องของคนอื่นนัก ทุกคนรู้อยู่บ้างว่านางเกิดเรื่อง เห็นจินเฟยเหยามีชีวิตรอดกลับมา ก็เพียงแค่พยักหน้าให้นาง เอ่ยวาจาประโยคหนึ่ง “มีชีวิตรอดมาได้ก็ดีแล้ว” แล้วทุกคนก็ไปทำธุระ
นางยิ้มอย่างขมขื่นกลับไปที่เรือน ก็เห็นต้นอ่อนหญ้าวิญญาณที่ปลูกแห้งเหี่ยวเพราะขาดน้ำ ก็รีบใช้เวทควบคุมน้ำดึงน้ำจากบ่อน้ำมารดจึงได้สบายใจ พลันนึกถึงไข่แมวบินได้ของตนเองขึ้นมา จินเฟยเหยาจึงรีบพุ่งไปยังห้องฝึกบำเพ็ญ เปิดประตูศิลาวิ่งเข้าไปอย่างรีบร้อนมองตะกร้าไม้ไผ่ที่วางไข่แมวบินได้
ศิลาผลึกที่วางอยู่ข้างไข่กลายเป็นเศษหินสีขาวเทาไปนานแล้ว นางนึกไม่ออกว่าตอนตนเองออกจากบ้านทิ้งศิลาวิญญาณไว้ในตะกร้าไม้ไผ่จำนวนเท่าใด อย่างไรเสียก็กลายเป็นเช่นนี้แล้ว น
