คนนั่งอยู่สามคน ยืนสี่คน พอจินเฟยเหยาเงยหน้า คิดไม่ถึงว่าจะเห็นจินเฟยเหวินยืนอยู่ด้านหลังหญิงชราคนหนึ่ง
หญิงชราคนนี้และชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่อีกด้าน เส้นผมหงอกขาว ใบหน้ามีรอยย่น ด้านหลังมีจินเฟยเหวินและเด็กสาวขั้นฝึกปราณช่วงกลางคนหนึ่งยืนอยู่
ส่วนด้านตรงข้ามมีสาวงามผู้หนึ่งนั่งอยู่ ตลอดร่างแต่งกายด้วยชุดชาววัง เรือนร่างงดงามจนทำให้คนไม่อาจเบือนสายตาไป มีเด็กชายฝาแฝดอายุเจ็ดแปดขวบคู่หนึ่งยืนอยู่ด้านหลัง ปากแดงฟันขาวหน้าตาน่ามองอย่างยิ่ง ยืนอยู่ด้านหลังสาวงามที่สวมชุดชาววัง ดวงตาโตน่ารักมองจินเฟยเหยาอย่างสงสัย
เด็กหญิงที่พานางขึ้นมาเดินไปถึงด้านหลังสาวงามสวมชุดชาววัง พยักหน้าให้จินเฟยเหยาเบาๆ จินเฟยเหยาก้าวยาวๆ มาเบื้องหน้า ประสานหมัดต่อสาวงามในชุดชาววัง “จินเฟยเหยาคารวะผู้อาวุโส”
สาวงามในชุดชาววังยิ้มพยักหน้า ขณะจะเอ่ยปากกล่าววาจา หญิงชราด้านตรงข้ามก็กระแอมกระไอชิงเอ่ยขึ้นอย่างวิตถาร “เจ้าคือจินเฟยเหยา? ฮึ ดูไม่ออกเลยว่า เจ้ามีความสามารถไม่น้อยเลย ถึงกับหนีรอดมาจากเงื้อมมือของคนเหล่านั้นได้ แม้แต่บุตรชายสุดที่รักของข้าที่พกพาของวิเศษทั้งตัวยังหนีออกมาไม่ได้เลย เจ้าอาศัยสิ่งใดจึงหนีรอดออกมาได้”
“อ๋า ขอบคุณผู้อาวุโสที่ชมเชย ข้าน้อยเพียงแค่โชคดีหนีเอาชีวิตรอดมาได้เท่านั้น ไม่ทราบว่าคนที่ผู้อาวุโสเอ่ยถึงเมื่อครู่คือผู้ใด?” ครู่หนึ่งจินเฟยเหยาก็นึกถึงโจวหวั่นปา เพียงแต่คิดไม่ถึงว่ามารดาขอ
