้าเสีย”
จินเฟยเหยาตกใจอย่างยิ่ง มีสีหน้าหวาดกลัว เอ่ยพึมพำว่า “ผู้อาวุโส สิ่งที่ข้าพูดเป็นเรื่องจริง ข้าไม่ได้พูดเท็จนะ หรือว่าบุตรชายของท่านคือผู้บำเพ็ญเซียนที่ทั่วร่างเต็มไปด้วยโคลนคนนั้น?”
“ต่อมาเล่า?” สาวงามในชุดชาววังตัดบทการคำรามของเฟิงผอจื่อ
“ต่อมา ต่อมาพวกเขาก็ถูกศิษย์ชั่วสำนักมารที่ชื่อเฉียนเฟิงส่งเข้าปากศพมาร ให้มันกินจนเกลี้ยง ไม่ถูกสิ ตอนนั้นข้าหนีออกมาแล้ว เห็นแค่ศิษย์คนหนึ่งของสำนักหลิงคงถูกกิน คนอื่นๆ ตายอย่างไร ข้าไม่รู้”
“ปัง!” เฟิงผอจื่อตบโต๊ะอีกครั้ง แทบจะคำรามด่าทอ “เหตุใดเจ้าจึงหนีรอดได้ คนอื่นๆ ล้วนเสียชีวิต เหตุใดเจ้าจึงไม่พาบุตรชายของข้าหนีมาด้วย เจ้าอธิบายข้ามาตามตรง เจ้าเป็นพวกเดียวกับคนสำนักมารใช่หรือไม่ ร่วมมือกันฆ่าคนของสำนักหลิงคงของข้า”
จินเฟยเหยาจนวาจา ได้แต่เอ่ยตอบว่า “ผู้อาวุโส ท่านทำให้ผู้อื่นลำบากใจเกินไป ตัวข้าหนีรอดออกมาได้ก็โชคดีมากแล้ว ข้าไม่รู้จักบุตรชายของท่าน จะลากเขาหนีเอาชีวิตรอดได้อย่างไร”
“เจ้าถึงกับกล้าย้อนข้า จริงสิ ข้านึกออกแล้ว ข้าจำได้แล้วว่าเดิมทีเจ้าเป็นคนไร้น้ำใจ ลงมือกับญาติของตนเองอย่างอำมหิต ต้องทำเรื่องเช่นนี้ออกมาได้แน่ เจ้าต้องชดใช้ชีวิตของบุตรชายข้า มอบชีวิตมา” เฟิงผอจื่อพลันลุกขึ้น พลังวิญญาณในมือพวยพุ่ง ลมหมุนที่เต็มไปด้วยไอสังหารรวมกันอยู่ในมือของนาง เจตนาสังหารของผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมเต็มไปทั่วหอเล็กทั้งหลัง
เหตุ
