“ข้ายังลืมอะไรอีกนะ จะให้คนรู้ไม่ได้ว่าข้าเคยอยู่ที่นี่ จริงสิ ก้อนหิน ก้อนหินที่ขว้างคน” จินเฟยเหยาสวมชุดยาวที่ไม่เหมาะกับตัว ค้นหาไปมาบนพื้นอย่างกังวล เก็บก้อนหินก้อนเล็กก้อนใหญ่ที่ขว้างคนขึ้นมา
จากนั้นนางไม่ทันตรวจสอบทิศทาง ก็แทรกตัวเข้าไปในพุ่มไม้หนาอย่างเร่งรีบ หนีหายไปราวกับหมอกควัน
ก็โทษว่าไม่ได้ที่นางจะลนลาน หอซวีชิงเป็นสำนักใหญ่ที่มีชื่อเสียงโด่งดังในโลกหนานซาน และเป็นหนึ่งในตำหนักลั่วเซียน เกาะป่าไผ่อันงามสง่าที่ปลูกไผ่เขียวเต็มไปหมดในห้าเกาะลอยได้เหนือเมืองลั่วเซียนก็คือรังของหอซวีชิง
จินเฟยเหยาแค่เคยได้ยินมาว่าสมาชิกในสำนักนี้มีน้อยมาก ศิษย์ในสำนักล้วนเป็นคนที่ได้รับการเลือกสรรแล้ว หากไม่มีพลังวิญญาณสวรรค์และพลังวิญญาณผันแปร ก็ไม่มีคุณสมบัติจะขึ้นเกาะลอยได้ ทั้งยังไม่มีศิษย์สายนอก ทั้งหมดล้วนเป็นศิษย์ผู้สืบทอด
นึกถึงว่าถ้าถูกเข้าใจผิดว่าฆ่าศิษย์สืบทอดของพวกเขา นั่นเป็นเรื่องที่ต้องรับผิดชอบผลที่ตามมา นางวิ่งไปพลางแก้ต่างให้ตนเอง “ข้าไม่ได้ฆ่าคน ต้องไม่ได้ถูกข้าใช้ก้อนหินทุบตายแน่ ใช่ ตอนข้ามาเขาก็ตายไปแล้ว อย่างมากข้าก็แค่ถือโอกาสหยิบฉวยสิ่งของ อีกทั้งข้ายังไม่ได้ทิ้งร่องรอยเอาไว้ น่าจะหาที่อยู่ของข้าไม่พบ”
หลังจากรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนของหอซวีชิง นางก็ไม่ได้คิดจะวางสิ่งของที่นำมากลับคืน ถึงกับไม่เคยคิดจะเหลือกางเกงในตัวหนึ่งไว้ให้ผู้อื่น ถ้าคนของหอซวีชิงหาศพของศิษย์พบ และ
