พบว่าศิษย์ตายแบบร่างเปลือยเปล่าไม่สวมอะไรสักชิ้น จะเดือดดาลมากเพียงใด
ภายใต้แสงจันทร์กระจ่าง ในป่าเงียบสงัด ณ เทือกเขาไร้นาม
ศพบุรุษไม่ทราบชื่อของหอซวีชิงที่นอนเงยหน้าอยู่ใต้ต้นไม้อย่างเงียบๆ ดวงตาที่ไร้ประกายยังคงเบิกกว้างดังเดิม ร่างที่เต็มไปด้วยคราบโลหิตภายใต้แสงจันทร์แลดูดุร้าย
อีกากินซากสีดำสนิทตัวหนึ่งบินมา และร่อนลงบนทรวงอกของเขา ใช้จะงอยปากแหลมๆ จิกบนบาดแผลของเขาหลายครั้ง พบว่าเนื้อยังไม่เน่า ก็ยืนเฝ้าอาหารของตนเองบนทรวงอกอย่างมั่นคง
ทันใดนั้น ม่านตาของศพบุรุษไร้นามพลันหดตัว พริบตา อีกากินซากบนทรวงอกก็ถูกมือขวาของเขาจับไว้อย่างแน่นหนา เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน คอของอีกากินซากที่ถูกบีบแน่นในมือมีเส้นเลือดปูดโปน คอนกถูกเขาบีบแตกละเอียดทั้งเป็น
“กล้าหลู่เกียรติข้าเช่นนี้ ต่อให้เจ้าหนีไปถึงสุดหล้าฟ้าเขียว ข้าก็ต้องเอาเจ้ามาสับเป็นหมื่นๆ ชิ้นให้ได้” ไป๋เจี่ยนจู๋เค้นคำพูดประโยคหนึ่งลอดไรฟันออกมาอย่างเดือดดาล
เขาคิดไม่ถึงว่าตนเองได้รับบาดเจ็บหนักหนีมาจนถึงที่นี่ กำลังใช้เคล็ดวิชาลับฟื้นฟูร่างกาย อยู่ในสภาพแสร้งตายชั่วคราว ไม่รู้ว่ามีเด็กผู้หญิงร่างเปลือยเปล่า คนหนึ่งลอยมาจากไหนตกลงกระแทกตรงที่ไม่ไกลนัก เขานึกว่านางตายแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะดวงแข็งและลุกขึ้นยืนได้อีก
อย่าเห็นว่าเขานอนหลับอยู่ในสภาพเหมือนตาย ม่านตายังขยาย ทว่าที่จริงเหมือนกับนั่งสมาธิปิดด่านกักตน เขาเห็นการกระทำของจินเฟยเหยาอ
