ู่ด้านล่าง จึงพลาดโอกาสดีที่จะล้างอายไป
ถ้าจินเฟยเหยารู้ว่าไป๋เจี่ยนจู๋เป็นศพคืนชีพ ใจคิดเพียงอยากจะเอาชีวิตนาง เกรงว่าเนื้อมังกรนางก็กินไม่ลง ไหนเลยจะเป็นเหมือนเช่นยามนี้ ยังโอบขาหมูป่าที่ไม่ได้ใส่เครื่องเทศกัดแทะอย่างยินดี
“ยายเด็กนี่ไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหนกันแน่ เหตุใดจึงหาไม่พบ หรือว่านางมีเวทมนตร์ซ่อนพลังการบำเพ็ญเพียร?” ไป๋เจี่ยนจู๋ยืนอยู่ในป่าอย่างเดือดดาล ข้างเท้ามีผู้บำเพ็ญเซียนที่นอนหมดสติอยู่คนหนึ่ง บนร่างสวมเพียงกางเกงในตัวเดียว
เขาค้นหาอยู่หนึ่งคืนก็หาจินเฟยเหยาไม่พบ ยามกลางวันกลัวว่าจะถูกคนเห็นว่าตนเองไม่ได้สวมเสื้อผ้า ได้แต่ร่อนลงในป่า รักษาอาการบาดเจ็บพลางใช้การรับรู้ค้นหาคนในป่า สถานที่แห่งนี้อยู่ห่างไกลเกินไป รออยู่นานจึงใช้การรับรู้ตรวจพบคนผู้หนึ่ง เขาไม่สนใจว่าใช่จินเฟยเหยาหรือไม่ รีบเร่งรุดมาทันที
พบว่าเป็นผู้บำเพ็ญเซียนแปลกหน้าขั้นฝึกปราณช่วงปลาย จึงฉวยโอกาสที่ผู้อื่นไม่ทันรู้ตัว ทุบตีคนสลบจากทางด้านหลัง แย่งชิงเสื้อผ้าของผู้อื่นไปเช่นเดียวกัน ทว่าเขาไม่ทำเรื่องฉวยโอกาสในยามที่ผู้อื่นลำบาก นอกจากเหลือกางเกงในตัวหนึ่งให้ผู้อื่น ก็ไม่ได้นำกระเป๋าเก็บของไป แน่นอนว่ามีสาเหตุที่ทำให้ไม่เหลือบแลกระเป๋าเก็บของของผู้อื่น
เขาคิดว่ารอบด้านนอกจากเมืองลั่วเซียนแล้วก็ไม่มีเมืองอื่น จึงตัดสินใจกลับไปค้นหารอบๆ เมืองลั่วเซียน ฉวยโอกาสที่คนผู้นี้ยังไม่ฟื้นดูลักษณะของเขา ไม่จำเป็นต
