เด็กรู้จักผู้ใหญ่ เพิ่งเป็นผู้บำเพ็ญเซียนได้ไม่กี่วันก็ถือว่าไร้เทียมทานแล้ว? พวกเจ้าเรียนอยู่ที่สำนักหลิงคงได้อย่างไร ไม่รู้จักมารยาทสักนิด”
จากนั้นนางก็ส่ายศีรษะ เอ่ยทอดถอนใจอย่างจงเกลียดจงชัง “สำนักหลิงคงเป็นถึงสำนักใหญ่ที่มีชื่อเสียง คิดไม่ถึงว่าจะมีศิษย์เช่นนี้ ไม่รู้ว่าลับหลังอาจารย์ของพวกเจ้าจะเสียใจเพียงใด”
“จินเฟยเหยา เจ้าพูดเหลวไหลอะไร ข้าถือตนเองว่าไร้เทียมทานเมื่อใด” เด็กหญิงคนนั้นหน้าแดงก่ำ พอเจอจินเฟยเหยาก็ถูกใส่ร้าย จึงอดกระแอมคอแล้วตะโกนไม่ได้
จินเฟยเหยาล้วงหู เอ่ยด้วยท่าทีเย็นชา “ไม่มีธุระก็หลีกไป ห้ามต่อสู้กันในเมืองลั่วเซียน ถ้าไม่อยากถูกไล่ออกไปก็ไปให้พ้น”
“พี่ ดียิ่งนักที่ได้พบท่านที่นี่ ท่านก็รู้ว่าเฟยเยี่ยนพูดไม่เก่ง อย่าถือสานางเลย” เด็กหนุ่มที่ถูกจินเฟยเยี่ยนฉุดดึงแขนเสื้อมาตลอดก้าวมาข้างหน้า เอ่ยกับจินเฟยเหยายิ้มๆ
จินเฟยเหยามองพินิจเขาขึ้นลงอยู่นาน จึงทำท่าทางเหมือนเพิ่งตระหนักได้ “ที่แท้เป็นน้องเฟยเหวิน ไม่ได้พบไม่กี่ปี เจ้าตัวสูงขนาดนี้แล้ว เจ้าไปสำนักหลิงคงมิใช่หรือ ทำไม? มาเที่ยวเมืองลั่วเซียนหรือ?”
เห็นสีหน้าอวดโอ่ของนาง จินเฟยเหวินก็ไม่ใส่ใจ ยังเอ่ยอย่างสุภาพมีมารยาท “พี่เฟยเหยา ตอนนี้สำนักหลิงคงของข้าย้ายมาที่ยอดเขาชีเสียนของภูเขาเซียนซู่แล้ว ต่อไปพวกเราจะได้พบกันบ่อยๆ ข้าคิดว่าท่านปู่ก็น่าจะยินดี ได้พบหลานอีกครั้งไม่รู้ว่าจะดีใจเพียงใด ครั้งนี้พี่อ
