ม่เป็นไร ตอนนี้ข้าไม่ยุ่ง จะอธิบายให้เจ้าฟัง สหายเซียนจินรอหลอมยาอยู่มิใช่หรือ?” ติงจี้เห็นท่าทางของนางก็รู้สึกสนุก จึงไม่ให้นางจากไป พัวพันอยากจะสอนนาง
จินเฟยเหยาจะไปก็ไม่ใช่จะอยู่ก็ไม่เชิง จึงตัดสินใจรักษาสีหน้าไม่สนใจสิ่งที่อยู่ในเรือน ฟังเขาอธิบายอย่างละเอียด
ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีสองคนที่ติงจี้พากลับมา ยามนี้กำลังนอนอยู่บนเตียงนุ่มๆ ในเรือน สั่นเท้าเบาๆ คลายเสื้อครึ่งหนึ่ง มองนางด้วยสายตาเปี่ยมความรู้สึกเส้นผมยุ่งเหยิง กลายเป็นว่าเมื่อครู่พวกเขากำลังเตรียมจะกระทำเรื่องบำเพ็ญคู่ ตอนกำลังเล่นสนุกอย่างยินดีจินเฟยเหยาก็มารบกวน
จินเฟยเหยาคาดไม่ถึง มิน่าเล่าเมื่อครู่เขาจึงทำลับๆ ล่อๆ อยู่ตรงประตู พอตรวจสอบในเรือนดูแล้วเห็นว่าไม่มีคนจึงพาผู้บเพ็ญเซียนสตรีสองนางเข้ามา คาดว่าปกติมักจะพาสตรีกลับมาประจำ ชื่อเสียงไม่ค่อยดี ดังนั้นจึงต้องหลบๆ ซ่อนๆ
นางฝืนยิ้มแย้มรับฟังคำอธิบายของติงจี้จบด้วยสีหน้าจริงจังหลังจากเอ่ยขอบคุณก็เดินจากไปราวกับไม่มีอะไร
ส่วนติงจี้เดิมทีคิดจะกลั่นแกล้งนาง กลับเห็นจินเฟยเหยาขัดเขินแค่ตอนแรกสุดเท่านั้น จากนั้นผู้อื่นก็ฟังคำอธิบายทั้งหมดของเขาจนจบแบบหน้าไม่แดงใจไม่เต้น เขาอธิบายอยู่ครึ่งวัน เปลือยท้องยืนอยู่ตรงประตูอยู่เนิ่นนาน กลับไม่ได้สนุกเลยสักนิด
เขาจึงได้แต่ปิดคาถาป้องกันลงอย่างหมดสนุก ไปหาผู้บำเพ็ญเซียนสตรีแสนสวยสองนางใหม่อีกครั้ง
