สึกผ่อนคลาย หลังจากถอนเวทมนตร์บนธงสีขาวของเวิงเหล่า หมอกสีขาวก็ค่อยๆ หายไป เผยให้เห็นเต่าเกราะเหล็กด้านใน
หัวของเต่าเกราะเหล็กวางอยู่บนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง บนกระดองเต่าเต็มไปด้วยหลุมใหญ่น้อย ท่าทางจะเจอเข้ากับการโจมตีอันรุนแรง กระดองเต่าเดิมทีสีเขียวเข้มคิดไม่ถึงว่าหลังจากมันตายแล้วจะเปลี่ยนเป็นสีเทา ในมืออู๋เฮ่าคงถือธงอาคมสีสันฉูดฉาด เข้าไปในวงเวทได้อย่างง่ายดาย มือกุมดาบกว้าง ตัดส่วนหัวของเต่าเกราะเหล็ก แสงสีขาวสายหนึ่งวาบผ่าน หนังเต่าที่ยามมีชีวิตแข็งแกร่งสุดเปรียบปานยามนี้ไม่มีพลังวิญญาณคอยค้ำจุนจึงไม่แข็งแกร่งอีกต่อไป ถูกเขาฟันเป็นแผลลึกได้อย่างง่ายดาย เขาใช้มือเดียวดูด ตานสัตว์ปิศาจ[1]ขนาดเท่าผลหลี่[2] ลอยออกมาจากในหัวร่วงลงในมือของเขา
“เต่าเกราะเหล็กตัวใหญ่ขนาดนี้ คิดไม่ถึงว่าตานสัตว์ปิศาจจะเล็กเช่นนี้ ข้ายังนึกว่าอย่างน้อยต้องมีขนาดเท่าชามอ่างเสียอีก” จินเฟยเหยายู่ปาก เพราะว่ายืนอยู่ไกล เห็นตานสัตว์ปิศาจขนาดเท่าเม็ดถั่ว จึงเอ่ยอย่างไม่พอใจ
“สหายเซียนจิน ตานสัตว์ปิศาจขนาดเท่าชามอ่างนั้นมีอยู่ ก็คืออยู่ในร่างของเต่า เจ้าอยากไปล่าอีกตัวหรือไม่” คนอ้วนท่าทางซื่อๆ ที่ยืนอยู่ข้างจินเฟยเหยายิ้มและเอ่ยอย่างโง่งม
“เต่าชนิดใด?” จินเฟยเหยามองคนข้างกายอย่างสงสัย นี่ก็คือคนในเรือนสี่สิบสี่ ชื่อหลี่เอ้อร์เกิน มีกลิ่นอายชนบทอย่างเต็มเปี่ยมที่สามารถสุ่มหาได้ตามท้องนา ก็คือชาวนาอัธยาศัยดีต
