ผู้ที่ส่งจินเฟยเหยาลงเขาคือศิษย์สำนักชิงโซ่วคนอื่นๆ เพราะเรื่องสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ หวาซีจึงห้ามออกจากสำนักชั่วคราว เนื่องจากอาการบาดเจ็บของนางยังไม่หายดีทั้งหมด ดังนั้นจึงส่งกระเรียนเซียนมาสองตัวโดยมีศิษย์นำนางมาส่งถึงวงเวทส่งตัวโดยเฉพาะ
จินเฟยเหยาเสพสุขกับรสชาติของการเหินบินอีกครั้ง และทำให้นางตัดสินใจอย่างแน่วแน่ จะต้องเลี้ยงแมวบินได้ให้ดี อีกทั้งหวาซียังอธิบายว่า ตอนฟักไข่ห้ามขาดศิลาวิญญาณ เช่นนี้แมวบินได้ที่ฟักออกมาจึงมีคุณสมบัติดี มีการพัฒนาได้โดยง่าย
จินเฟยเหยาขอบคุณศิษย์ที่มาส่งตนเอง ก็เดินกระเผลกส่งตัวกลับไปเมืองลั่วเซียน แล้วจ้างรถคันหนึ่งกลับไปสำนักเฉวียนเซียน เพิ่งเข้าเรือนก็เห็นในเรือนมีคนเพิ่มมาหลายคน เวิงเหล่ากำลังสนทนากับบุรุษอายุยี่สิบกว่าปีคนหนึ่ง
“สหายเซียนจิน เหตุใดเจ้าจึงหายไปหลายวันไม่กลับมาโดยไม่บอกกล่าว ข้านึกว่าเจ้าเกิดเรื่องเสียอีก มานี่เร็ว ข้าจะแนะนำคนกลุ่มเราให้เจ้ารู้จัก” เวิงเหล่าเห็นว่าในที่สุดจินเฟยเหยาก็กลับมา จึงเรียกนางให้รีบมา
เห็นท่าทางเช่นนี้ น่าจะเป็นหัวหน้านำพาคนกลับมา ได้รู้จักกับทุกคนพอดี ต่อไปยังต้องอยู่ร่วมกันอีกนาน นางยิ้มตาหยีเดินเข้าไปหา “ทำให้เวิงเหล่าต้องเป็นห่วงแล้ว ข้าไปทำภารกิจอย่างหนึ่งกับคนรู้จัก คิดไม่ถึงว่าเกือบจะเสียชีวิต รักษาบาดแผลอยู่หลายวันจึงกลับมา”
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว สหายเซียนจิน ข้าขอแนะนำให้เจ้ารู้จัก นี่คือหัวหน้าข
