“ข้าว่านะสหายเซียนมู่ เจ้าค้นหาอะไรที่นั่น? ถ้ายังไม่ไปจะตามพวกหัวหน้าไม่ทันนะ” จินเฟยเหยาขมวดคิ้วแน่น มองบุรุษที่นั่งยองๆ ค้นหาสิ่งของในพุ่มไม้ไม่ไกลนักอย่างไม่พอใจยิ่ง
“มาแล้ว มาแล้ว สหายเซียนจินเจ้าดูสิ” บุรุษอายุสามสิบกว่าปี คิ้วหนาตาโต หน้าตาถือว่าพอดูได้ ใช้มือชูสิ่งของสีขาวเป็นประกาย วิ่งมาอย่างตื่นเต้นยินดี
จินเฟยเหยายื่นหน้าไปมอง คิดไม่ถึงว่าจะมีหนอนสีขาวอวบอ้วนขนาดตัวเท่าหัวแม่มือกองหนึ่ง จึงอดมีโทสะไม่ได้ “สหายเซียนมู่ เจ้าชักช้าก็เพื่อหาหนอนเหล่านี้ หามาทำไม นำกลับไปกินที่บ้านหรือ”
สหายเซียนมู่เงยหน้าขึ้นเอ่ยอย่างตกตะลึง “คิดไม่ถึงว่าสหายเซียนจินก็รู้จักสิ่งนี้ ท่าทางจะเป็นคนในเส้นทางเดียวกัน ของสิ่งนี้หลังจากนำไปทอดกรอบรสชาติยอดเยี่ยมยิ่ง ทุกครั้งที่ข้าออกมาล้วนนำกลับไป หลังจากทอดแล้วสามารถใช้เป็นเสบียงแห้งได้”
“ผู้ใดเป็นคนในเส้นทางเดียวกันกับเจ้า ข้าไม่กินของสิ่งนี้หรอก” จินเฟยเหยากำหมัดแน่น คำรามอย่างอดทนไม่ไหวอีกต่อไป
คนผู้นี้ชื่อมู่เสี่ยวสือ เป็นคนในเรือนสี่สิบสี่ นิสัยไม่เลวร้าย ทว่ากลับ ตระหนี่เป็นที่สุด ทุกคนออกมาทำภารกิจด้วยกัน แม้แต่กิ่งไม้เขาก็ต้องเก็บกลับมาเผาเป็นฟืน ตลอดทางมีห่านป่าบินผ่านก็ถอนขน เห็นสิ่งใดก็หยิบสิ่งนั้น
สิ่งที่บินอยู่บนฟ้า ผลที่ออกบนต้นไม้ แม้แต่สิ่งที่ชอนไชอยู่ในดิน เขาก็หยิบกลับไป แม้แต่พบซากศพของผู้บำเพ็ญเซียนที่ถูกฆ่า ชุดบนร่างที่เก่าข
