ะอธิบายให้สหายเซียนจินฟัง เจ้าอย่าเพิ่งพัวพันนาง” อู๋เฮ่าคงเอ่ยยิ้มๆ
เสวี่ยเหนียงจื่อฉุดดึงมือจินเฟยเหยาไม่ยอมปล่อย ยืดอกเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “ข้าไม่ไปเสียอย่าง มาที่เรือนสี่สิบสี่หลายปีแล้ว หนึ่งปีสามร้อยหกสิบห้าวันล้วนมีแต่พวกผู้ชายกลุ่มใหญ่อย่างพวกเจ้า เบื่อหน่ายแทบตายแล้ว ตอนนี้น้องสาวอายุเยาว์คนหนึ่งมาอย่างยากลำบาก ข้าไม่ยอมให้พวกเจ้าหรอก”
หน้าอกขาวๆ อวบอิ่มดันใบหน้าจินเฟยเหยา ถึงจะอ่อนนุ่ม ทว่ากลับทำให้จินเฟยเหยาเดือดดาลยิ่ง นี่เรียกว่าอะไร ทันใดนั้น ความเย็นก็มาแปะบนผิวหนัง ทำให้นางรู้สึกได้ถึงความแปลกประหลาด นางอดขมวดคิ้วไม่ได้ พลังวิญญาณแฝงไอสังหารรั่วไหลออกมา
“สหายเซียนตัวน้อยอย่างเจ้า หรือว่าจะไม่ยอมอยู่กับพี่สาว?” เสวี่ยเหนียงจื่อทำปากยื่น ปลดปล่อยจินเฟยเหยาอย่างไม่ยินยอม
หลังจากนางผละออก ความเย็นขุมนั้นก็หายไป จินเฟยเหยายิ้มและเอ่ยว่า “ข้าคิดจะใกล้ชิดกับเสวี่ยเหนียงจื่อ ทว่าร่างกายของเสวี่ยเหนียงจื่อเย็นเกินไป ข้ากลัวหนาวมาตลอด ได้แต่ยืนอยู่ห่างๆ”
ไม่รู้ว่าเมื่อครู่เสวี่ยเหนียงจื่อคิดจะทำอะไร พอถูกจับได้ก็ไม่รู้สึกเสียหน้า โยนเรื่องนี้ทิ้งไปอย่างสบายอกสบายใจ นางเอ่ยยิ้มๆ โดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “ในเมื่อสหายเซียนน้อยไม่ยินยอม เช่นนั้นข้าก็ไม่ฝืนใจ หัวหน้ายังมีเรื่องจะพูดคุยกับเจ้า ข้าไม่รบกวนเจ้าแล้ว มีเวลาข้าจะมาคุยเล่นด้วย”
เอ่ยจบ นางก็บิดเอวเดินยั่วยวนจากไป
จินเฟยเหยาแอบใช้
