นไปอีกข้างหนึ่งแสร้งดูกระเรียนเซียนว่าอ้วนหรือไม่
ราคานี้น่าจะใกล้เคียง จินเฟยเหยาตกลง เพียงแต่นางยังมีอีกเรื่องหนึ่ง จึงเอ่ยออกมา “สหายเซียนหวา เจ้าก็รู้ว่าข้ามีสัตว์ภูติอยู่หลายตัว เพียงแต่มีเจ้าของแล้ว ข้าคิดจะจัดการพวกมัน ทว่าไม่อยากให้คนรู้ที่มาเป็นการแลกเปลี่ยน เจ้าช่วยข้าจัดการรอยประทับของเจ้าของที่เหลืออยู่บนร่างของพวกมันทิ้งด้วย เป็นอย่างไร?”
หวาซีย่อมรู้ดี ที่นางเอ่ยถึงคือสัตว์ภูติของอี่ซาน หากนำออกมาเปะปะ ทำให้คนตรวจพบก็จะทำให้เขาลำบาก หวาซีพยักหน้าเอ่ยว่า “ได้ อีกครู่หนึ่งเจ้านำมาให้ข้า ถ้าสามารถเปลี่ยนเป็นศิลาวิญญาณได้ ข้าจะช่วยกำจัดทิ้งให้”
“อืม มีเจ้าจัดการข้าก็วางใจ เจ้าคุ้นเคยด้านนี้” จินเฟยเหยาพยักหน้าเอ่ยยิ้มๆ
หลังจากหารือเสร็จสิ้น จินเฟยเหยาไม่เห็นแม้แต่ลูกสิงโตวารีหยกก็ได้รับถุงเก็บของที่บรรจุเงินหนึ่งพันสี่ร้อยศิลาวิญญาณจากเซียวซ่า สำหรับเรื่องที่พวกเขาจงใจไม่นำสิงโตวารีหยกมาและตัดสินใจคิดจะซื้อให้ได้ จินเฟยเหยาคร้านจะไปคิดเล็กคิดน้อย
ซื้อขายเสร็จสิ้น เซียวซ่าก็ขี่กระเรียนเซียนกลับไป อำนวยความสะดวกให้หวาซีและจินเฟยเหยาพอดี จินเฟยเหยาแอบนำถุงสัตว์ภูติหกใบมอบให้หวาซีให้เขาช่วยจัดการ ยังมีถุงสัตว์ภูติสองใบ เดิมทีบรรจุผึ้งปีกดำและงูเหลือมนิลแต่ตอนนี้ว่างเปล่า นางเตรียมเอาไว้ใช้ในวันหน้า
“ไข่ของแมวบินได้เล่า?” ทำเรื่องเหล่านี้เสร็จแล้ว จินเฟยเหยาจึงเอ่ยถาม
“ข้านำมา
