รมเนียมว่าต้องมอบสิ่งของให้ศิษย์น้องหรือ?” จินเฟยเหยาหลุดปากออกมา เหตุใดคนเหล่านี้จึงมีคุณธรรมเช่นนี้
หวาซีรีบฉุดดึงจินเฟยเหยา เอ่ยอธิบายเสียงเบาว่า “ศิษย์น้องผู้นั้นเป็นบุตรสาวของอาจารย์เรา หมั้นกับศิษย์พี่เซียวแล้ว ดังนั้นจึงมิใช่คนนอก เจ้าอย่าพูดจาเหลวไหล”
“รู้แล้ว” จินเฟยเหยาแม้ปากไม่พูดทว่าในใจกลับคิด ผู้อื่นประจบศิษย์น้องเพื่อเอาใจฮูหยินในอนาคต เจ้าประจบศิษย์น้องก็เพื่อเอาใจสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ
อย่างไรเสียสิงโตวารีหยกนางก็คิดจะเอากลับไปขายทิ้งอยู่แล้ว ตอนนี้ความเป็นอยู่ยังไม่ดี เลี้ยงสัตว์ภูติมากมายเกินไปไม่ได้ ถ้าสามารถเปลี่ยนเป็นศิลาวิญญาณที่นี่ได้ก็ประหยัดเวลาไปหาคนซื้อ เหตุใดจึงไม่ยินดีเล่า
“ได้สิ เพียงแต่สหายเซียนเซียวจะเสนอราคาเท่าใด?” จินเฟยเหยาเชื่ออย่างไม่ต้องสงสัย ถ้าไม่ถามราคาอย่างใจกว้าง รอให้อีกฝ่ายนำเศษเงินออกมา แล้วให้หวาซีบอกว่าทุกคนล้วนเป็นคนคุ้นเคย คิดจะไม่ขายก็ลำบากแล้ว
เซียวซ่ายิ้มไม่เอ่ยตอบ มองหวาซี
“สหายเซียนจิน เจ้าวางใจได้ พวกเราไม่ให้เจ้าเสียเปรียบหรอก ศิษย์พี่เซียวคิดจะนำศิลาวิญญาณหนึ่งพันสี่ร้อยก้อนมาซื้อสิงโตวารีหยก ราคานี้พอๆ กันกับร้านบนถนนเป่ยเหอ” หวาซีแอบบอก
“ไข่ของแมวบินตัวนั้นก็ยืมมาจากศิษย์พี่เซียว เจ้าก็รู้ว่าตอนนี้ข้าไม่มีเงินมากขนาดนั้น ซื้อแมวบินได้มาไม่ได้ ดังนั้นเลย… เจ้าไว้หน้าข้าหน่อยเถอะ” หวาซีหารือกับจินเฟยเหยาเสียงเบา เซียวซ่าเดิ
