เหยาสีหน้าซีดขาว จับจ้องยันต์ยาที่เปล่งแสงสีทองแสบตาในมือ ร้อนใจแทบตาย ทันใดนั้นสีหน้านางก็เปลี่ยนไป โยนยันต์ยาในมือทิ้งอย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น
หวาซีเพิ่งหยิบยาพิษขวดหนึ่งออกมาจากในกระเป๋าเก็บของ คิดจะผสมในหนามแหลมไปทิ่มแทงจินเฟยเหยา ก็เห็นแสงสีทองทะลุผ่านในลมหมุนออกมา ได้ยินเพียงเสียงดังสนั่นระเบิดออกมาจากในลมหมุน คาถาป้องกันถูกคลื่นการโจมตีจู่โจมจนแตกละเอียด อานุภาพอันรุนแรงของระเบิดทำให้ภูเขาซวงถ่าทั้งลูกสั่นสะเทือน สัตว์ปิศาจตกใจจนวิ่งหนีไปทั่ว
แสงสว่างหลายสายพุ่งขึ้นในหุบเขาที่เกิดระเบิดอย่างรวดเร็ว ศิษย์พี่ศิษย์น้องที่เหลือของสำนักชิงโซ่วตกใจเพราะเหตุระเบิด เห็นหุบเขาถูกระเบิดเป็นหลุมใหญ่ขนาดร้อยจั้ง รอบด้านล้วนเป็นเศษหินและกำแพงระเกะระกะ
“ศิษย์พี่ ท่านรีบดูเร็ว ตรงนั้นมีสัตว์ปิศาจประหลาด” ผู้ที่รีบมาคนแรกสุดคือศิษย์น้องอู๋และศิษย์พี่เซียวที่ถูกทิ้งไว้คนเดียว หลังจากทั้งสองคนมาถึง ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ส่วนศิษย์น้องอู๋สายตาดีพบสัตว์ปิศาจตัวใหญ่ถูกเศษหินฝังไว้ครึ่งตัว
“พวกเราไปดูกัน ระวังหน่อย” ศิษย์พี่เซียวเดินไปข้างหน้า บดบังศิษย์น้องอู่ที่มีพลังบำเพ็ญเพียรต่ำกว่าเขาไว้ข้างหลัง เดินเข้าไปอย่างช้าๆ
ทั้งสองคนเดินเข้าไปใกล้สัตว์ปิศาจอย่างระมัดระวัง หลังจากศิษย์พี่เซียวเห็นรูปร่างของสัตว์ปิศาจตัวนั้นชัดเจน ก็อดร้องอุทานอย่างตระหนกไม่ได้ว่า “สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ คิดไม่ถึง
