งหนีไม่รอด ได้ยินนางส่งเสียงร้องโหยหวนแล้วไม่เคลื่อนไหวอีก สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณขบเคี้ยว โลหิตสดไหลลงมาตามปากของมันหยดลงบนพื้น
ยามนี้จินเฟยเหยาไม่ว่างมาชื่นชมโศกนาฏกรรม นางโยนการป้องกันทั้งหมดออกไป จากนั้นล้วงยันต์ยาที่ยึดได้ใบนั้นออกมา ถ่ายเทพลังวิญญาณลงไปอย่างสุดชีวิต ไม่สนใจว่าในยันต์ยามีเวทมนตร์อะไร ขอเพียงสามารถทำลายคาถาป้องกันหนีออกไปได้ ต่อให้มีเสียงดังชักนำศิษย์ของสำนักชิงโซ่วมาได้ยิ่งดี
“หาที่ตาย” หวาซีเห็นยันต์ยาสาดเปล่งแสงสีทองออกมา ก็เกิดความคิดสังหาร มือตบกระเป๋าสัตว์ภูติ ราชาสุนัขป่ายักษ์สีเทาขั้นสามขนาดหนึ่งจั้งออกมา พอสั่นขนสีเทาบนร่างก็กลายเป็นหนามแหลม เห็นมันคำรามเสียงดัง ก็มีลมหมุนเกิดขึ้นโดยไร้ที่มา ลมหมุนกวาดม้วนหนามแหลมที่หลุดออกมาเองขึ้น มันร้องคำรามพร้อมพุ่งเข้าใส่จินเฟยเหยา
นี่คือเวทมนตร์เฉพาะของราชาสุนัขป่ายักษ์ วายุหนามกระบี่ คิดจะสกัดหนามทั้งหมดด้วยพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณเป็นเรื่องที่ยากเย็นอย่างยิ่ง
ลมหมุนรวมกับหนามแหลมที่มีขนาดแตกต่างกันขังจินเฟยเหยาไว้อย่างแน่นหนา หนามแหลมหนาแน่นกระแทกใส่อย่างดุร้าย ผ้าไหมลอยอย่างมั่นคงอยู่ในสายลม สกัดกั้นหนามแหลมที่ยิงผ่านรอยแยกของเกล็ดหิมะนรกมาอย่างต่อเนื่อง
ภายในลมหมุนที่พัดอย่างบ้าคลั่ง เกล็ดหิมะนรกที่ดูเหมือนอ่อนโยน กลับไม่เคลื่อนไหวสักนิด ต่อให้ลมหมุนรุนแรงเพียงใดก็ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย หนามแหลมอันหยาบห
