เวทมนตร์อะไรของเจ้า?”
“สวยหรือไม่” จินเฟยเหยาเชิดหน้าขึ้น เอ่ยถามอย่างภาคภูมิใจ จงใจยั่วยุให้อี่ซานเดือดดาล
“มีอะไรน่าภูมิใจกัน ไม่สวยสักหน่อย ข้าเคยเห็นผู้บำเพ็ญเซียนที่ทุกย่างก้าวเกิดปทุมมาแล้ว เหยียบแต่ละก้าวพลังวิญญาณจะกลายเป็นดอกบัว งดงามกว่าของเจ้ามากนัก” อี่ซานส่งเสียงฮึอย่างไม่ยินยอม
จินเฟยเหยาหมุนตัวรอบหนึ่ง เกล็ดหิมะก็หมุนตามนาง ล่องลอยอย่างน่ารัก จากนั้นนางก็เอ่ยยั่วยุ “เจ้าไม่เป็นย่างก้าวเกิดปทุมเสียหน่อย แต่ข้าเป็นเกล็ดหิมะร่ายรำทั่วท้องนภานะ”
นางจงใจเปลี่ยนชื่อเกล็ดหิมะนรกให้เป็นชื่อที่งดงามยิ่งขึ้น มองอี่ซานอย่างภาคภูมิใจ
“เฮยเป่า กัดนางเสีย” อี่ซานมีโทสะขึ้นมาจริงๆ แล้ว จึงชี้จินเฟยเหยา
ร่างงูเหลือมนิลหายแวบพุ่งเข้าใส่จินเฟยเหยาดุจสายฟ้า
เห็นประกายดุร้ายวาบขึ้นในดวงตาของจินเฟยเหยา นางกวาดมองอย่างได้ใจ สองมือจุดไฟนรกขึ้น ย่อร่างลงต่ำ ไม่สนใจงูเหลือมนิลที่พุ่งเข้ามา พุ่งเข้าใส่ตรงที่อี่ซานอยู่ งูเหลือมนิลเห็นจินเฟยเหยาคิดจะหนีไปจากใต้ร่างของมันจึงกระโดดข้ามศีรษะนาง ใช้หางม้วนคิดจะรัดนาง ไหนเลยจะคาดว่าเกล็ดหิมะนรกที่ลอยอยู่รอบกายจินเฟยเหยาจะพุ่งขึ้นมารับ เห็นเกล็ดหิมะนรกที่ดูเหมือนไร้อันตรายพอสัมผัสตัวงูเหลือมนิลก็ลุกไหม้ขึ้นในพริบตา
งูเหลือมนิลส่งเสียงร้องประหลาด พกพาไฟนรกท่วมร่างร่วงลงบนพื้น เกลือกกลิ้งร่างไม่หยุด ภายใต้การเผาไหม้ของไฟนรกมันในฐานะที่เป็นสัตว์ปิศาจขั้
