ายตัวนั้น แล้วไม่วิ่งไปทางอื่น กลับวิ่งมาตรงสถานที่ที่ข้าอยู่ ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าทำให้ตะขาบเหล็กของข้าเสียหาย ตนเองยังใช้ยันต์เดินทางหนีไป เกือบจะทำให้ข้าตายเสียแล้ว”
“ตั๊กแตนหน้าหยก…” บุรุษผู้นั้นหวนนึก รู้แจ้งขึ้นทันใด “ที่แท้เป็นเจ้า ข้าก็ค้นหาสหายเซียนอยู่นาน ในที่สุดพวกเราก็ได้พบกัน”
เห็นบุรุษผู้นั้นมีท่าทางตื่นเต้นอย่างยิ่ง ถ้าไม่รู้ยังนึกว่าเขาหาญาติที่สูญหายไปหลายปีพบเสียอีก แม้แต่ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีสองคนข้างกายเขาก็มองดูเขาอย่างสงสัย ครุ่นคิดว่าเด็กหญิงคนนี้ใช่เป็นคนรู้จักของเขาหรือไม่
“อย่ามาเล่นลูกไม้นี้ จะเสแสร้งไปทำไม รีบชดใช้เงินข้ามา ตะขาบเหล็กตัวนั้นมีห้าสิบปล้องรวมหัวด้วยก็เป็นศิลาวิญญาณหนึ่งร้อยก้อน จากนั้นข้าเป็นทัพหลังให้เจ้าจนเกือบตายคิดเป็นศิลาวิญญาณหนึ่งพันก้อน แล้วเจ้ายังทิ้งข้าหนีไปอีก ทำให้จิตใจของเด็กน้อยอย่างข้าถูกทำร้ายอย่างรุนแรง ดังนั้นรวมทั้งหมดเจ้าชดใช้ข้ามาสองพันศิลาวิญญาณก็พอ” จินเฟยเหยามีสีหน้าดุร้าย คิดบัญชีออกมา
บุรุษผู้นั้นมุมปากกระตุก ยักไหล่ด้วยสีหน้าช่วยไม่ได้ “สหายเซียน ตอนนั้นเพราะข้าเป็นสาเหตุจริงๆ จึงทำให้เจ้าตกอยู่ในอันตราย ทว่าตอนนี้เจ้าก็ยังอยู่ดีมิใช่หรือ ยามนี้ต้องการศิลาวิญญาณมากมาย ข้าจะมีมาให้เจ้าได้อย่างไร”
“นั่นสิ เจ้าปล้นคนนี่นา ศิลาวิญญาณสองพันก้อน เพียงพอให้เจ้าตายตั้งสิบรอบ” อี่ซานกระโดดขึ้นชี้หน้าด่าทอจินเฟยเหยา
“ไสหัวไปอีก
