่อมา วางแผนจะแบ่งสิ่งของด้านในเท่าๆ กัน
คนทั้งห้าก็คือผู้ก่อตั้งตำหนักลั่วเซียนในตอนนี้ เพื่อยับยั้งอีกฝ่าย ทุกคนต่างก่อตั้งสำนักรับศิษย์ ประชากรเพิ่มมากขึ้นทุกที ตลาดเล็กๆ ที่สร้างขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจจึงยิ่งเจริญรุ่งเรืองมากขึ้น
ตามเวลาที่ผ่านพ้นไป ตอนแรกเป็นสำนักใหญ่จำนวนมากอยากมาแบ่งน้ำแกงถ้วยนี้ด้วย ภายหลังแม้แต่สำนักเล็กๆ ยังเบียดเสียดเข้ามา เป็นช่วงเวลาที่ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันหลายครั้ง เพื่อแย่งชิงดินแดนลึกลับแห่งนี้ ก่อเรื่องวุ่นวายอยู่หลายร้อยปี
สุดท้ายทุกคนจึงไม่ก่อเรื่องอีก ทั้งหมดนั่งพูดคุยกันดีๆ วิธีจัดการสุดท้ายคือตำหนักลั่วเซียนสามารถส่งศิษย์สองร้อยคนเข้าสู่ดินแดนลึกลับเมืองลั่วเซียนได้ทุกสิบปี ส่วนสำนักอื่นๆ ขอเพียงจ่ายศิลาวิญญาณชั้นล่างหนึ่งแสนก้อนให้แก่ตำหนักลั่วเซียน ก็สามารถส่งศิษย์ยี่สิบคนเข้าค้นหาสมบัติในดินแดนลึกลับที่สิบปีจะเปิดออกครั้งหนึ่งได้
ผู้บำเพ็ญเซียนอิสระก็สามารถเข้าไปได้ ทว่าค่าใช้จ่ายสูงหน่อย สำนักเซียนจ่ายศิลาวิญญาณหนึ่งแสนก้อนสามารถให้ศิษย์เข้าไปได้ยี่สิบคน ผู้บำเพ็ญเซียนอิสระต้องจ่ายศิลาวิญญาณห้าหมื่นก้อนจึงสามารถเข้าไปได้หนึ่งคน อีกทั้งดินแดนลึกลับเมืองลั่วเซียนจำกัดว่าต้องมีพลังบำเพ็ญเพียรขั้นสร้างฐานจึงสามารถเข้าไปได้ ผู้บำเพ็ญเซียนอิสระขั้นสร้างฐานที่มีเงินและอยู่ว่างในโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนนั้นมีน้อยจนน่าสงสาร จึงเป็นจำกัดการเข้าไปของผู้บำเพ็ญเ
