ก” ชายชราลูบหนวดเคราหยักหน้าเอ่ยเบาๆ
จินเฟยเหยารีบโบกไม้โบกมือ “ไม่มีเรื่องเช่นนั้น ข้าจะแยกแยะชาได้ที่ไหน เพียงแค่รู้สึกว่ารสดี บอกอะไรไม่ได้” ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าตนเองเพิ่งซื้อขนมมา จึงนำออกมาอย่างไม่ขัดเขิน “ข้าไม่รู้ว่าดื่มชานี้แล้วกินขนมได้หรือไม่ นี่เป็นขนมที่ข้าเพิ่งซื้อกลับมา รสชาติพอไหวไม่มันเลี่ยนเกินไป”
นางนำปิ่ง[2]ไส้เถาฮวา[3]สีชมพูที่ห่อในกระดาษน้ำมันออกมา แล้วหาจานใส่ เข้ากับน้ำชาชั้นดีของชายชรา ดึงดูดใจคนเป็นพิเศษ
ดื่มชาไปสองถ้วย ชายชราจึงเริ่มแนะนำตนเอง “พวกเรารวมทั้งเจ้าในเรือนนี้ ทั้งหมดมีเพียงสิบสามคน คนที่เหลือทั้งหมดล้วนไปทำภารกิจกับหัวหน้ากลุ่ม ข้าแซ่เวิง ทุกคนเรียกข้าว่าเวิงเหล่า ส่วนท่านนี้คือสหายเซียนหลิว หลิวเกาอี้ เจ้าอย่าเห็นว่าเขามักจะมีท่าทางเย็นชา จิตใจกลับไม่เลวร้าย ก่อนหน้านี้พวกเราสองคนเพิ่งทำภารกิจกลับมา ดังนั้นครั้งนี้จึงไม่ต้องติดตามทุกคนไปด้วย”
“ผู้อาวุโสเวิง ผู้อาวุโสหลิว” จินเฟยเหยายืนขึ้นประสานมือคารวะคนทั้งสอง สองคนนี้ล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงปลาย อายุเยอะกว่านางมาก เรียกพวกเขาสองคนว่าผู้อาวุโส ไม่ถือว่าเสียเปรียบ
เวิงเหล่าหัวเราะฮาๆ “สหายเซียนน้อยไม่ต้องเกรงใจเกินไป พวกเราล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณ ทั้งยังเป็นสมาชิกกลุ่มเดียวกัน ไม่ต้องเรียกผู้อาวุโสหรอก ด้วยพลังบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณช่วงกลางของสหายเซียนน้อย เรียกพวก
