เน่าบนขอนไม้ก็ไม่เหลือ
เห็ดหูหนูเน่าชนิดนี้เริ่มส่งกลิ่นเหม็นตั้งแต่งอกจนถึงโตเต็มที่เป็นเวลาสั้นๆ เพียงเจ็ดวัน ช่วงที่โตเต็มที่แค่สามวัน หลังจากสามวันเห็ดหูหนูเน่าก็จะแห้งร่วงไปเอง ทว่าเห็ดหูหนูเน่าที่จินเฟยเหยาเด็ดมา เพราะใส่ไว้ในกระเป๋าเก็บของตอนนี้จึงแห้งเพียงแค่ครึ่งเดียว ทว่ากลิ่นเหม็นยังไม่ลดลง
จินเฟยเหยาฉีกแถบผ้าจากบนเสื้อมาปิดจมูกและปาก กลิ่นของเห็ดหูหนูเน่าที่เปื้อนบนตัว ทำให้ตัวนางรู้สึกอยากจะอาเจียน นางนั่งอยู่ที่เดิม ดูดซับพลังวิญญาณรอบด้านไปพลาง รอคอยตะขาบเหล็กมาหาไปพลาง
กาลเวลาไม่เคยทำให้คนที่ตั้งใจผิดหวัง[1]สองชั่วยามต่อมา มีเสียงซ่าซ่าดังมาจริงๆ มีตะขาบเหล็กส่งตัวมาหาถึงที่ อีกทั้งมาคราหนึ่งถึงสองตัว
จินเฟยเหยาทุบตีตะขาบเหล็กอย่างอำมหิต ทางหนึ่งครุ่นคิด ตะขาบเหล็กเหล่านี้ส่งตัวมาหาเองถึงที่ต้องมีสาเหตุแน่นอน ถ้าบุกรังจะมีตะขาบเหล็กปรากฏขึ้นหลายตัวก็ไม่ค่อยสมเหตุสมผล สัตว์ปิศาจชนิดนี้ไม่ได้อยู่เป็นฝูง แต่ละตัวมีถิ่นที่อยู่โดดเดี่ยวตามขนาดของพละกำลัง ถ้าไม่ใช่ช่วงจับคู่ ตะขาบเหล็กสองตัวเจอกันก็ต้องต่อสู้กัน ไม่ลงรอยกันเหมือนน้ำกับไฟ
หรือว่าตนเองมีคุณสมบัติร่างกายดึงดูดตะขาบเหล็กโดยกำเนิด คิดดูแล้วก็ไม่น่าเป็นไปได้ ทันใดนั้น นางก็สังเกตเห็นเรื่องหนึ่ง ว่าตนเองไม่เหมือนคนอื่นตรงไหน นั่นก็คือเหม็นเกินไป
“เห็ดหูหนูเน่า! ต้องเป็นเพราะกลิ่นเหม็นของเห็ดหูหนูเน่าแน่ที่ชักนำต
