ากที่สุดของตะขาบเหล็กที่หุบเขาร้อยหนอนแมลงจากลูกจ้าง หนึ่งถึงสองเดือนน่าจะเจอตัวหนึ่ง
หนึ่งถึงสองเดือน…
มิน่าเล่าราคารับซื้อจึงสูง หาตัวไม่พบนี่เอง จะไปฆ่าที่ไหน ทว่าจินเฟยเหยากลับไปเก็บของที่บ้าน ผู้บำเพ็ญเซียนต้องพร้อมเผชิญกับอันตรายได้ทุกเมื่อ ดังนั้นของมีค่าทั้งหมดต้องนำติดตัวไปด้วย นางวางกระดาษใบหนึ่งลงในกล่องอาหาร ให้ร้านเลิศรสไม่ต้องส่งอาหารมาชั่วคราว ไม่เช่นนั้นจะเสียค่าอาหารเปล่าๆ
ยังเหลือศิลาวิญญาณชั้นล่างอีกสิบเอ็ดก้อน นอกจากซื้อเสบียงกรังเล็กน้อย นางก็กัดฟันใช้ศิลาวิญญาณห้าก้อนซื้อยางดอาหารหนึ่งเม็ดใส่ไว้ในขวดหยกอันว่างเปล่าเหมือนสมบัติมีค่า สิ่งนี้สำหรับช่วยชีวิต ถ้าถูกขังอยู่ในสถานที่บางแห่งแล้วอดตายก็เสียหน้าเกินไป ขอเพียงมีเจ้าสิ่งนี้ ถึงไม่กินไม่ดื่มเดือนหนึ่งก็ไม่ตาย
มองขวดหยกที่สวยงาม จินเฟยเหยาได้แต่กลืนน้ำลาย ในใจชิงชังผู้ปรุงโอสถแทบตาย กำหนดราคายาไว้สูงขนาดนี้โหดร้ายเกินไปแล้ว
นึกถึงว่าในหุบเขาร้อยหนอนแมลงมีหนอนแมลงทุกประเภท ส่วนมากมีพิษ นางซื้อยาน้ำสีเขียวขจัดพิษได้สองขวด โชคดีที่ของสิ่งนี้ไม่ได้เพิ่มพลังบำเพ็ญเพียร หนึ่งศิลาวิญญาณสามารถซื้อได้หนึ่งขวด
“รอข้าถึงขั้นสร้างฐานแล้วข้าจะเรียนการหลอมยา ถึงตอนนั้นข้าจะกินยาวิญญาณต่างลูกอม” นางพึมพำอย่างไม่พอใจพลางเดินออกนอกร้าน
นึกขึ้นได้ว่าตนเองมียันต์ยาที่เก็บได้ นางก็เข้าไปในร้านยันต์ คิดจะดูว่าของสิ่งนี้ราคาเท่า
