ไหร่ ไม่ดูก็ไม่รู้ พอดูก็ตกใจ ยันต์ยาเป็นสิ่งที่ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมหลอมทำขึ้น ปกติเก็บเวทมนตร์อย่างหนึ่งไว้ ใช้ครั้งหนึ่งก็หมดแล้ว
แค่ใช้ได้ครั้งเดียว แต่ละใบก็ราคาหนึ่งพันศิลาวิเศษชั้นล่าง ถ้าเป็นยันต์ยาที่ใช้ป้องกันและหลบหนีราคายังพลิกอีก
จินเฟยเหยาจึงได้รู้แจ้ง มิน่าเล่าสองคนนั้นจึงยากจนปานนี้ อาวุเวทที่ใช้ก็ย่ำแย่ คิดไม่ถึงว่าจะทำเรื่องที่โง่เขลาเช่นนี้ เอาสมบัติทั้งหมดไปซื้อยันต์ยา ไม่รู้ว่าสมองมีปัญหาหรือไม่ มีเงินเก็บ ถ้าคนหนึ่งมีอาวุธเวทดีๆ สักหลายชิ้นก็คงไม่ต้องเอาชีวิตมาทิ้งหรอก
หุบเขาร้อยหนอนแมลงอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองลั่วเซียน เดินเท้าเพียงหนึ่งวันก็ถึง รอบด้านโอบล้อมด้วยภูเขา ตรงกลางเป็นป่าที่เต็มไปด้วยอากาศชื้นแฉะและเน่าเหม็น ในป่าปกคลุมด้วยหมอกอย่างหนาแน่นตลอดปีไม่สลายไป มีเพียงอยู่ภายใต้แสงอาทิตย์อันแรงกล้าที่สุดยามเที่ยงวันจึงบางลงประมาณครึ่งชั่วยาม
สถานที่อันเน่าเหม็นนี้เต็มไปด้วยหนอนแมลงมีพิษ นอกจากคนที่รับภารกิจหรือมาจับแมลงทำสัตว์ภูติ ผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ ล้วนไม่ชอบมาที่นี่
บนพื้นมีใบไม้เน่าหนาหนึ่งชั้น จินเฟยเหยาเพิ่งหยั่งเท้าลงไป ก็จมลงถึงข้อเท้า ในอากาศแฝงกลิ่นราที่อับชื้น ทำให้คนสงสัยอย่างรุนแรง ว่าสูดอากาศที่นี่มากเกินไปภายในร่างกายจะมีเห็ดงอกออกมาหรือไม่
ไม่สนใจว่าไอเน่าเหม็นนี้มีพิษหรือไม่ นางหยิบยาน้ำสีเขียวเม็ดหนึ่งออกมากินลงไป ระมัด
