ระวังไว้สามารถแล่นเรือได้นับพันปี[1] จะมีอันตรายมาเมื่อใด ผู้ใดจะบอกได้ เพิ่งเดินมาได้หนึ่งชั่วยามกว่า ก็พบหนอนแมลงที่ทำให้คนขนลุกมากมายบนเส้นทาง เพียงแค่ทั้งหมดเป็นหนอนแมลงตัวเล็กๆ ยังไม่ถือเป็นสัตว์ปิศาจชั้นหนึ่งด้วยซ้ำ ไม่รอให้นางเข้าใกล้ก็หลบหนีเข้าไปในใบไม้เน่าๆ แล้ว
“เห็ดหูหนูเน่าผืนใหญ่มาก” เดินลึกเข้าไปในหุบเขาได้สองชั่วยามกว่า เบื้องหน้าของนางปรากฏต้นไม้แห้งล้มลงตาย บนขอนไม้เต็มไปด้วยมอส และเห็ดหูหนูเหม็นเน่าสีดำผืนใหญ่ งอกอยู่บนขอนไม้อย่างหนาแน่น
อย่านึกว่าเห็ดหูหนูที่มีกลิ่นเหม็นเหล่านี้ ชื่อมืดมน ที่จริงเป็นหญ้าวิญญาณที่ใช้หลอมทำยาน้ำสีเขียว เพียงแต่กลิ่นของมันเหม็นเกินไป ขอเพียงเคยสัมผัสมันถึงใช้น้ำล้างสามวันกลิ่นเหม็นก็ไม่จางหายไป อีกทั้งไม่ต้องใส่มันลงไปก็หลอมกลั่นยาน้ำสีเขียวออกมาได้ ดังนั้นจึงมีน้อยคนที่ยอมเด็ดมันกลับไป ทว่าคนยากจนเช่นจินเฟยเหยา สนใจว่าเหม็นหรือไม่เหม็นที่ไหน ขอเพียงสามารถแลกศิลาวิญญาณได้ ถึงเป็นอุจจาระสัตว์ปิศาจนางก็จะขนกลับไป
นำกระเป๋าเก็บของออกมา นางเด็ดเห็ดหูหนูเน่าอย่างระมัดระวังใส่ลงในกระเป๋า กลิ่นเหม็นของเห็ดหูหนูเน่าสามารถเทียบกับศพเน่าได้จริงๆ เหม็นจนจินเฟยเหยาต้องซุกศีรษะเข้าในเสื้อผ้าตรงไหล่และสูดลมหายใจลึกๆ จากนั้นกลั้นหายใจ รอจนตอนทนไม่ไหวค่อยปล่อยลมหายใจออกมา แล้วซุกหน้าเข้ากับเสื้อผ้าสูดลมหายใจอีกครั้ง จินเฟยเหยารู้สึกเสียใจอยู่บ้าง
