แสงสีแดงกระพริบวาบ ในมือของฮูหยินสยงมีกระบี่โลหิตเล่มหนึ่งปรากฏขึ้น ตัวกระบี่เล่มนี้ปรากฏสีแดง สีแดงในตัวกระบี่แดงดุจโลหิตสด ราวกับมีพลังไหลเวียนอย่างช้าๆ
“คุนเอ๋อร์ เจ้ามานี่” ฮูหยินสยงสลายสีหน้ารักและเมตตาบนใบหน้า ตวาดเสียงเข้มงวด ร่างของสยงเทียนคุนสั่นสะท้าน กัดริมฝีปากอย่างดื้อรั้น “ท่านแม่ ถ้าท่านอยากฆ่านางก็ฆ่าข้าด้วย นางเป็นสหายเพียงคนเดียวของข้า ข้าจะไม่ให้ท่านฆ่านาง”
“พี่ชาย ท่านจะจริงใจต่อสหายเกินไปแล้ว” ขณะจินเฟยเหยากำลังจะซาบซึ้ง พลันนึกขึ้นได้ เพราะตนเองยุ่งเรื่องของคนอื่น จึงได้ก่อเรื่องนี้ขึ้น กล่าวไปกล่าวมา เพราะเจ้าหมอนี่ก่อเรื่องขึ้น ตนเองจึงได้รับหายนะที่คาดไม่ถึง
“ดี ดี ตลอดมาข้ารักเอ็นดูเจ้ามาก เจ้าถึงกับทำเรื่องอกตัญญูเช่นนี้ออกมาได้ วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าสักหน่อย ไปลากศิษย์น้องของพวกเจ้าออกมา ข้าจะฆ่าสตรีผู้นี้ต่อหน้าเขา” ฮูหยินสยงเดือดดาลอย่างยิ่ง มีโทสะขึ้นมาจริงๆ แล้ว ศิษย์ทางด้านหลังรีบพุ่งเข้ามาคิดจะฉุดลากสยงเทียนคุนออกไป
กระบี่สีขาวในมือสยงเทียนคุนพลิกวูบ มาวางไว้บนคอของตนเอง “อย่าเข้ามานะ เข้ามาข้าจะเชือดคอเสีย”
เพื่อปกป้องสหายเพียงคนเดียวของตนเอง สยงเทียนคุนพร้อมจะเอาชีวิตเข้าเสี่ยง ตอนนี้เขาเกลียดชังตนเองอย่างยิ่ง เหตุใดปกติจึงไม่ตั้งใจฝึกบำเพ็ญ พอถึงตอนนี้ แม้กระทั่งความสามารถในการปกป้องสหายของตนเองก็ยังไม่มี
แลเห็นทั้งสองฝ่ายคุมเชิงกัน จินเฟยเหยาก็
