มองไปยังกลางนภาอย่างร้อนใจ สีหน้าพลันเผยความยินดี ส่วนศิษย์คนหนึ่งด้านหลังฮูหยินสยงก็มองที่กลางนภา และมีสีหน้าเกรงขามในพริบตา รีบเอ่ยแจ้งว่า “อาจารย์อา ผู้ดูแลเมืองลั่วเซียนมา รีบหยุดมือเถอะ”
“แค่ผู้ดูแลกลุ่มหนึ่ง มีอะไรน่าหวาดกลัว ลากเขาออกมา” ยามนี้ฮูหยินสยงรับฟังที่ไหน นางสนใจแต่จะฆ่าจินเฟยเหยาให้ตาย จะสนผู้ดูแลเมืองลั่วเซียนไปทำไม ไม่ใช่ไม่เคยเห็นที่ประตูเมือง เด็กน้อยขั้นฝึกปราณกลุ่มหนึ่ง มีอะไรน่าหวาดกลัวกัน
ศิษย์ผู้นี้ร้อนใจแทบตายแล้ว อาจารย์อาผู้นี้อยู่ที่สำนักอวิ๋นซานมาตลอด ไม่เคยมาที่เมืองลั่วเซียน นึกว่าที่นี่นางมีอำนาจตัดสินใจได้ ถ้าต่อสู้ในเมืองลั่วเซียน แล้วถูกผู้ดูแลเมืองลั่วเซียนจับได้ สถานเบาต้องได้รับโทษหนัก สถานหนักต้องถูกฆ่าในที่เกิดเหตุ
ถึงพวกเขาสร้างสำนักสาขาที่นี่ ทว่าผู้ดูแลกลับไม่ไว้หน้าใดๆ ทั้งสิ้น ตอนนี้อาจารย์อากำลังมีโทสะ หากล่วงเกินผู้ดูแลเมืองลั่วเซียน ถึงตอนนั้นหากถูกเมืองลั่วเซียนไล่ออกไป ตนเองมิต้องถูกถังจู่[1]ฆ่าหรอกหรือ
ศิษย์หลายคนพุ่งขึ้นไป ล้วนเป็นคนที่ฮูหยินสยงพาออกมาตามหาบุตรชาย ดังนั้นจึงพุ่งขึ้นไปฉุดดึงสยงเทียนคุนอย่างไม่กลัวเกรงอะไรทั้งสิ้น คิดจะลากเขาออกมา สยงเทียนคุนกลับไม่เกรงใจ ยกกระบี่ขึ้นแทงพวกเขา ศิษย์เหล่านั้นล้วนเกรงว่าจะทำให้เขาได้รับบาดเจ็บ ไม่กล้าลงมือรุนแรง เห็นสยงเทียนคุนใช้ทั้งมือและเท้า อัดพวกเขาจนระเนระนาดกลิ้งไปทั่วพื้น
