“เปรี้ยง!”
ฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ กลางอากาศ สายฟ้าสีทองสายหนึ่งร่วงลงมาจากฟ้า ระเบิดทุกคนที่กำลังต่อสู้พัวพันกันให้แยกออก
“ผู้อาวุโส ช่วยด้วย ข้ากำลังจะเข้าบ้าน กลับถูกคนโจมตีอย่างไม่มีสาเหตุ พวกเขาไม่สนใจกฎระเบียบของเมืองลั่วเซียน ปิดถนนฆ่าผู้บำเพ็ญเซียนในเมือง” จินเฟยเหยารีบชิงตะโกนเสียงดังใส่คนสองคนที่ลงมาจากฟ้าก่อน
จินเฟยเหยาเพิ่งหยิบแผนที่ก็สังเกตเห็นด้านข้างเขียนไว้แถวหนึ่งว่า ห้ามมิให้ผู้บำเพ็ญเซียนคนใดต่อสู้ในเมือง ลงโทษอย่างรุนแรง คิดๆ ดูแล้วก็ถูก ผู้บำเพ็ญเซียนมากมายอยู่ในสถานที่เดียวกัน มีนิสัยแปลกประหลาดไม่น้อย ถ้าเหยียบเท้าหรือเดินชนกัน ต่อสู้และฆ่าคนในเมืองทั้งวัน แล้วจะจัดการเมืองลั่วเซียนอย่างไร คาดว่าต้องมีจำนวนผู้ดูแลมากมาย และพละกำลังคงไม่อ่อนด้อย
ดังนั้นหลังจากนางถูกรัดก็มองหามาตลอดว่าผู้ดูแลจะออกมาเมื่อใด หากที่นี้เกิดการต่อสู้ น่าจะไม่เหมือนสำนักเหิงเจินที่ถูกคนติดสินบนได้
เห็นจินเฟยเหยาตะโกนเสียงดังใส่ผู้ดูแลขั้นสร้างฐานสามคนที่ลงมาจากฟ้า ศิษย์สำนักอวิ๋นซานผู้นั้นก็เหงื่อตก ไม่สนใจฮูหยินสยงที่ยืนอยู่ด้านหน้า ก้าวข้ามนางมาด้านหน้า ประสานมือคารวะทั้งสามคน “รบกวนใต้เท้าสามท่านแล้ว พวกเราเป็นศิษย์ของสำนักอวิ๋นซาน มีสาขาอยู่ที่นี่ เพียงแค่เข้าใจผิดกับผู้บำเพ็ญเซียนน้อยท่านนี้เล็กน้อย ไม่ได้คิดจะฆ่านาง”
“สำนักอวิ๋นซานแล้วอย่างไร เจ้าเห็นพวกเราตาบอดหรือ มีคนเกือบตายนอนอย
