ู่บนพื้นยังแค่เข้าใจผิดเล็กน้อย?” ทั้งสามคนหัวเราะอย่างเย็นชา คนหนึ่งในนั้นเอ่ยเสียดสี
ผู้มาทั้งสามล้วนเป็นบุรุษทั้งหมดต่างสวมชุดของตนเองไม่มีเสื้อผ้าแบบเดียวกัน เพียงแต่บนเอวของแต่ละคนสวมเข็มขัดที่มีสัญลักษณ์ดอกไม้ห้ากลีบของเมืองลั่วเซียน สองท่านหนุ่มหน่อย อายุสามสิบกว่า คนที่เย้ยหยันพวกเขาก็คือบุรุษเสื้อสีดำตรงกลาง อีกคนที่อยู่ด้านข้างมีสีหน้าเฉยชา ทั้งหมดต่างคร้านจะเลิกหนังตาขึ้นมองพวกเขา
ส่วนคนที่เมื่อครู่ใช้สายฟ้าสีทองโจมตีให้พวกเขาแตกกระจายคือชายชราที่เส้นผมและหนวดเคราหงอกขาวแบบวันเวลาไม่ปราณีใคร มือของเขาถือกระจก สลักลายดอกไม้ห้ากลีบ สายฟ้าสีทองยิงออกมาจากในกระจกนี่เอง
“นี่…” ขณะศิษย์ผู้นี้กำลังคิดจะเอ่ย ก็ถูกฮูหยินสยงขัดขวางไว้
“นี่คือเรื่องส่วนตัวของพวกเรา ขอให้ทุกท่านอำนวยความสะดวกด้วย อย่ายุ่งเรื่องของผู้อื่น” ฮูหยินสยงรู้ว่า อีกฝ่ายเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานสามคน หากลงมือขึ้นมาตนเองจะเสียเปรียบ น้ำเสียงจึงดีขึ้นหน่อย
สีหน้าของชายชราแข็งกระด้าง ยังคงไม่เคลื่อนไหว “ในเมื่อมาถึงเมืองลั่วเซียน ก็ต้องรักษากฎระเบียบของที่นี่ ข้าไม่สนใจว่าจะมีสาเหตุใด ขอเพียงนางเคยมอบค่าธรรมเนียมเข้าเมืองมาก็มิอาจฆ่านางในเมืองได้ หากเจ้าจู่โจมฆ่านางพวกเราก็ได้แต่ลงโทษเจ้าตามกฎระเบียบ ในเมื่อนางยังมีชีวิตอยู่พวกเจ้าก็ห้ามแตะต้องนางอีก”
ท่านทั้งสาม หรือว่ามิอาจเห็นแก่หน้าของสำนักอวิ๋นซานเรา
