ไปพลาง คำถามนี้ ทำให้สยงเทียนคุนขบคิดจนไม่ได้นอนหลายวัน เห็นเขาหน้านิ่วคิ้วขมวด ซุกตัวอยู่ในมุมหนึ่งของรถม้าทั้งวัน ไม่คิดจะดื่มชาหรือกินข้าว คิดทั้งวันทั้งคืนก็คิดหาเหตุผลไม่ออก
สวรรค์ นั่นเรียกว่าอะไร
จินเฟยเหยาเร่งรถม้าอย่างเงียบๆ ขี้เกียจจะไปสนใจสยงเทียนคุนในรถม้า
“ข้าอยากมีอิสระ ข้าอยากทำตามใจปรารถนา ถึงแม้ตอนนี้ข้าจะยังไม่มีเรื่องที่อยากทำเป็นพิเศษ ทว่าขอเพียงตอนที่ข้าคิดจะทำ ไม่ว่าจะมีอะไรขัดขวางข้า ข้าก็จะทำ” ทันใดนั้นสยงเทียนคุนก็แบกขอบตาดำปี๋วิ่งมาหา ถึงแม้สติจะไม่ค่อยดี ทว่าดวงตากลับใสกระจ่างอย่างน่าประหลาด ราวกับในที่สุดก็คิดได้
เขาวิ่งออกมาอย่างกะทันหันทำให้จินเฟยเหยาตกใจ นางขบคิดคำพูดของเขาอย่างละเอียด เป็นคำพูดที่นางพูดกับเขาไปเมื่อหลายวันก่อนมิใช่หรือ กลายเป็นว่าเขาคิดอยู่หลายวัน สุดท้ายก็ได้ผลลัพธ์เช่นนี้ออกมา
เห็นดวงตาที่เปี่ยมด้วยความคาดหวังคู่นั้นของเขา จินเฟยเหยาก็ได้แต่เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าต้องจดจำคำพูดในวันนี้ของเจ้าไว้ ไม่ว่าคนอื่นจะมองเจ้าอย่างไร เพียงแค่ทำเรื่องที่ตนเองอยากทำ คนอื่นๆ ก็ห้ามเจ้าไม่ได้ ถ้ามีคนขัดขวางเรื่องที่เจ้าคิดจะทำก็ฆ่ามันเสีย”
เมื่อได้รับการยืนยันจากจินเฟยเหยาสยงเทียนคุนจึงพยักหน้าอย่างหนักแน่น จดจำคำพูดของนางไว้ในใจ โดยเฉพาะประโยคสุดท้าย
หลังจากหาเป้าหมายในชีวิตเจอแล้ว ในที่สุดสยงเทียนคุนก็ยอมกินอาหาร ส่วนจินเฟยเหย
