ในกระเป๋าเก็บของ ใช้มือดึงฝากล่องหยกออก หยิบยันต์สีทองอร่ามชิ้นหนึ่งออกมาจากในนั้น
เห็นสองมือของเขาหยิบยันต์ ถ่ายเทพลังวิญญาณเข้าสู่ด้านในอย่างเอาเป็นเอาตาย แสงสีทองของยันต์เสียดแทงนัยน์ตาราวกับกำลังจะทำงาน
“อย่าให้เขาใช้มัน นั่นเป็นยันต์ยา” สาวน้อยที่นั่งขยับไม่ได้อยู่บนพื้นตะโกนบอกจินเฟยเหยาอย่างตื่นตระหนก
จินเฟยเหยาไม่เอ่ยอะไร นางรู้ว่าหากเจ้าสิ่งนี้ทำงานขึ้นมาคงมีอานุภาพไม่เบา ทว่าบุรุษผู้นั้นเหงื่อกาฬแตกพลั่ก สีหน้าซีดขาว ท่าทางใกล้จะใช้พลังวิญญาณหมดสิ้น ส่วนยันต์ยาใบนั้นถึงแม้จะสาดแสงสีทองไปรอบทิศ ทว่ากลับไม่ขยับเขยื้อนสักนิด ท่าทางจะถ่ายเทพลังวิญญาณลงไปไม่พอ
ก่อนหน้านี้เจ้าหมอนี่โยนเวทอัคคีออกมามากมายปานนั้น ตอนนี้พลังวิญญาณต้องไม่พอแน่ ส่วนพลังวิญญาณของตนเองก็มีไม่มาก ลงมือต่อไปต้องถูกฆ่าตายภายในการโจมตีครั้งเดียวแน่
บุรุษผู้นั้นรู้ว่าตนเองมีพลังวิญญาณไม่มากพอจะขับเคลื่อนให้ยันต์ทำงาน จึงใช้มือหยิบยาสีขาวเม็ดหนึ่งออกมาคิดจะโยนใส่ปาก
“คิดจะกินยาเสริมพลัง ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก” เชือกไฟนรกในมือจินเฟยเหยาสั่นคราหนึ่งก็ฟาดไปทางบุรุษผู้นั้น
เชือกสีดำทนการเผาไหม้ของไฟนรกไม่ไหว กลายเป็นเถ้าถ่านกลางอากาศ ส่วนไฟนรกที่สูญเสียพลังสนับสนุนของเชือกสีดำกลับไม่ได้ดับลง จินเฟยเหยาใช้พลังวิญญาณทั่วร่างจนหมดสิ้น หวดไฟนรกในมือใส่บุรุษผู้นั้นต่อราวกับแส้ ยาเสริมพลังถูกบุรุษผู้นั้นโยนใส่ปากแล้ว เข
