อ่ยชื่นชมไม่ได้ “คิดไม่ถึงว่าท่านลุงจะเป็นคนที่ขยันหมั่นเพียร ตั้งใจฝึกฝนเวทอัคคีจนถึงขั้นนี้”
“เจ้า…” บุรุษเชือกดำมีโทสะจนควันออกเจ็ดทวาร ถ้าเขาร่ำรวยจะใช้เวลาหลายปีฝึกฝนเวทอัคคีได้อย่างไร วันนี้ได้พบแพะอ้วนอย่างยากเย็น ยังถูกเจ้าคนไม่มีหัวคิดที่โผล่มากลางคันคนนี้ทำเสียเรื่องอีก
คำพูดชื่นชมนี้ เขาได้ฟังแล้วก็คือการเย้ยหยันเขาว่าซื้อเคล็ดวิชาดีๆ ไม่ได้ ได้แต่ฝึกเวทระดับล่างสุด เขาย่อมต้องมีโทสะไม่เบา พยายามใช้บอลไฟในมือโจมตีใส่จินเฟยเหยาอย่างสุดชีวิต เห็นเขามีโทสะจนหน้าแดงก่ำ จินเฟยเหยาก็รู้สึกงุนงง ตนเองกำลังชมเขาชัดๆ เหตุใดคนผู้นี้จึงมีโทสะจนกลายเป็นเช่นนี้ไปได้
เห็นบอลไฟโจมตีเข้าใส่ตนเองดุจฝนตก จินเฟยเหยาก็สั่นเชือกสีดำที่กำไว้ในมือ ไฟนรกเผาไหม้บนเชือกสีดำจนเชือกสีดำส่งเสียงดังเพี๊ยะพะ ทว่ายังสามารถทนได้อีกครู่หนึ่ง จินเฟยเหยาส่งเสียงดังฮึเบาๆ พลังวิญญาณในมือก็ปะทุ ไฟนรกวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว เชือกสีดำทั้งเส้นกลายเป็นเชือกไฟนรก
เห็นนางสะบัดเชือกอย่างรวดเร็ว พอบอลไฟสัมผัสเชือกไฟนรกก็ถูกไฟนรกที่เย็นสุดขีดดับทิ้ง ขอเพียงไม่ใช่เพลิงแท้หลังจากขั้นสร้างฐาน ไฟธรรมดาพอเผชิญกับไฟนรกศพมารจะมีพลังรับมือได้ที่ไหน
บุรุษผู้นั้นรู้สึกว่าไฟสีฟ้านี้ไม่ธรรมดา ผู้ใดจะรู้ว่าเผด็จการขนาดนี้ เห็นจินเฟยเหยาสะบัดเชือกเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว เขาก็อดถอยไปข้างหลังไม่ได้
เขากัดฟันหยุดมือ ล้วงกล่องหยกออกมาจาก
