่าๆ พี่จาง สตรีเหล่านี้ผู้ใดจะเทียบน้องสาวของท่านได้”
“ทำให้ทุกท่านหัวเราะเยาะแล้ว ตอนนี้ข้าเพียงคิดถึงลาภยศ ไม่คิดจะให้ความรักชายหญิงมาผูกมัดตัว น้องสาวไม่พูดก็ช่างเถอะ พักตร์ชาดดุจน้ำ[1]บุรุษมีปณิธานสูงส่ง จะปรารถนาสตรีที่อ่อนโยนได้อย่างไร”
“พี่จาง รีบดูเร็ว บนเรือท่องเที่ยวลำนั้นมีหญิงงามเลื่องชื่อ”
“อยู่ที่ไหน อยู่ที่ไหน?”
“ฮ่าๆๆ พี่จางท่าน…”
คนที่ท่าทางเหมือนบัณฑิตกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวขึ้นตรงต้นอ้อ และมีเรือท่องเที่ยวลำหนึ่งจอดอยู่ไกลๆ พวกเขาทางหนึ่งร่ายกลอนทางหนึ่งชื่นชมทิวทัศน์รอบด้าน เดินเข้ามาใกล้กระท่อมต้นกกของจินเฟยเหยาอย่างช้าๆ
“เอ๋? เหตุใดที่นี่จึงมีกระท่อมหยาบๆ เช่นนี้ได้? ทำลายบรรยากาศจริงๆ” บัณฑิตผู้หนึ่งที่เดินอยู่ด้านหน้าพบกระท่อมหลังนี้ จึงใช้พัดจีบปิดจมูก มองกระท่อมอย่างรังเกียจ
กลิ่นเหม็นพุ่งเข้ามาปะทะหน้า พัดจีบใช้ไม่ได้ผลเลยสักนิด เกือบจะทำให้เขาเป็นลมตาย เขากลับมีความกล้า ฝืนทนกลิ่นเหม็นก้มตัวลงกวาดตามองดูในกระท่อม ในใจทั้งหวาดกลัวทั้งสงสัย
เห็นภายในกระท่อมมีคนผู้หนึ่งนอนไม่ขยับเขยื้อน มือข้างหนึ่งยื่นมาทางประตูกระท่อมอย่างไร้เรี่ยวแรง ผอมหนังหุ้มกระดูก ผิวพรรณมีสีขาวซีดออกเขียวอย่างผิดปกติ อีกทั้งยังมีคราบสกปรกปกคลุมเต็มไปหมด
เขาตะลึงงัน ทันใดนั้นก็ได้สติคืนมา โยนพัดในมือ หวาดกลัวจนร้องเสียงดังอย่างตื่นตระหนก
“อ๊า! ที่นี่มีคนตาย”
“มีอะไรหรือ?” บัณฑิตทั้งหมดล้อ
