นภา ซากศพเกลื่อนทั่วพื้น โลกในดวงตามืดมัวลง หลงเหลือเพียงซากศพเผ่ามารจำนวนนับไม่ถ้วนที่กลายเป็นกระดูกขาวอย่างรวดเร็วในดวงตาจินเฟยเหยา
โลกที่มืดมิด กระดูกขาวทุกแห่งหน ไฟนรกศพมารดวงหนึ่งปรากฏขึ้น ยิ่งรวมกันก็ยิ่งมากขึ้นอย่างช้าๆ สุดท้ายกลายเป็นโฉมหน้ามารขนาดยักษ์ใบหน้าหนึ่ง
เห็นโฉมหน้ามารอ้าปากขนาดใหญ่ใส่จินเฟยเหยาแล้วโผขึ้นใส่
จินเฟยเหยาร้องอย่างตกใจ รู้สึกเพียงมีสิ่งของจำนวนนับไม่ถ้วนชอนไชเข้ามาในสมอง ปวดศีรษะแทบระเบิด หลังจากนั้นก็หมดสติไป
ไม่รู้ว่าหมดสติไปนานเพียงใด สุดท้ายจินเฟยเหยาถูกความหนาวเย็นทำให้ตื่นขึ้น นางลุกขึ้นนั่ง พบว่าตนเองหลับไปข้างกองไฟ ฟ้าสว่างขึ้นเล็กน้อย ส่วนกองไฟดับไปนานแล้ว นอกจากชามหยกบิ่นหายไป แม้แต่เศษที่แตกก็ยังหาไม่พบสักชิ้น รอบด้านไม่มีอะไรแปลกๆ ส่วนเสื้อผ้าบนร่างถูกน้ำค้างจนเปียกชื้นแต่แรก ผ้าห่มนวมที่ปูอยู่ด้านข้างก็เย็นชื้นเช่นกัน
ต่อให้จินเฟยเหยาเคยฝึกบำเพ็ญร่างกาย ร่างกายแข็งแรงดี ทว่าก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่กลัวหนาว เสื้อผ้าเปียกชื้นแนบติดเรือนร่าง พอสายลมยามเช้าพัดมาก็หนาวจนนางขนลุกไปทั้งตัว
นางรีบเอาชุดไฟออกมาจุดกองไฟขึ้นใหม่ กิ่งไม้ทั้งหมดถูกน้ำค้างจนเปียกชื้น เผาไหม้จนควันโขมง นางสำลักจนไอแค่กๆ ไม่หยุด
กองไฟลุกโชนขึ้นอย่างยากลำบาก ร่างกายเริ่มอบอุ่น จินเฟยเหยาจึงนึกถึงความทรงจำเมื่อวานที่สับสนวุ่นวายได้ คิดจะหาเบาะแสเล็กน้อย
นางนึกขึ้นได้ราวกับเห
