ล้ว ถึงแม้จะทาแค่เกลือก็ทำให้นางกินอย่างยินดียิ่ง
ส่วนชามหยกที่วางอยู่ข้างกองไฟ น้ำในนั้นถูกต้มจนร้อน เดือดไม่หยุด
ทันใดนั้นน้ำในชามหยกก็ส่งเสียงดังชี่ชี่ หลังจากมีเสียงไอน้ำ ก็เห็นก้นชาม ปากของจินเฟยเหยายัดเนื้อไก่จนเต็ม จ้องมองชามใบนั้นอย่างประหลาดใจ น้ำมากมายปานนั้นถึงกับถูกต้มจนแห้งในพริบตา
ในขณะที่นางกำลังงงงัน ก็มีเสียงดัง ชามหยกระเบิดออก ทำให้นางพลิกคว่ำลงกับพื้นทันที
“ถุย”
จินเฟยเหยาลุกขึ้นมา ถ่มไก่ที่เต็มไปด้วยโคลนกับทรายเต็มปากทิ้ง พอเงยหน้าขึ้น ภาพเบื้องหน้าก็ทำให้นางตกตะลึง
รอบด้านมีเศษชามหยกล่องลอยเต็มไปหมด เส้นแสงสีดำที่ละเอียดเหมือนเส้นผมบินโฉบไปมาอยู่ข้างกายนาง ไม่ไกลนักมีเปลวไฟสีฟ้าจางๆ ขนาดเท่ากำปั้นดวงหนึ่งล่องลอยอยู่
จินเฟยเหยาจับจ้องเปลวไฟดวงนั้น ในใจอดตกใจไม่ได้ นี่คือไฟปิศาจมิใช่หรือ? ตอนกำลังใคร่ครวญว่าจะเข้าไปตรวจสอบหรือหนีให้ไกลไว้ก่อนดี ไฟปิศาจพลันพุ่งเข้าใส่นาง ขู่ขวัญจนนางต้องสาวเท้าวิ่งหนี
ไฟปิศาจนั่นรวดเร็วยิ่ง จินเฟยเหยาไหนเลยจะวิ่งหนีมันได้ เพิ่งวิ่งหนีไปได้ไม่กี่ก้าว ไฟปิศาจก็ไล่ตามมาทัน เสียงดังวูบ ตลอดร่างของนางถูกไฟปิศาจกลืนกินทั้งหมด
ไม่มีความเจ็บปวดอย่างที่คาดคิดและไม่มีกลิ่นเหม็นของผิวหนังไหม้ มีเพียงความรู้สึกเย็นเยือกที่เสียดแทงกระดูก ในดวงตาของจินเฟยเหยามีโลกสีแดงมืดมิดปรากฏขึ้น เผ่ามารจำนวนนับไม่ถ้วนเข่นฆ่ากันอยู่รอบตัวนาง
โลหิตสดเต็มท้อง
