ู่ หน้าตามันเยิ้มปราศจากแป้งแวววาวดุจไขมัน กระโปรงขาวบนร่างสะบัดเองโดยไร้ลมพัด สายบนกระโปรงโบกพลิ้วเองอย่างอ่อนโยน ผีเสื้อสีขาวตัวหนึ่งที่กลายร่างมาจากพลังวิญญาณมีแสงสว่างกระพริบวิบวับ บินร่ายรำขึ้นลงรอบร่างนางอย่างต่อเนื่อง
สีหน้านางเย็นชา ยืนอยู่เหนือพวกเขาอย่างหยิ่งทระนงดุจเซียนสตรีลงมาสู่โลกมนุษย์ มองเห็นปราณเซียนบางๆ ทั่วร่าง ลุงตงมีแค่พลังวิญญาณเทียม ถึงกับมองพลังการบำเพ็ญเพียรของผู้มาไม่ออกไปชั่วขณะ ถึงแม้จะรู้ว่าชุดที่คนผู้นี้สวมใส่มิใช่ชุดของศิษย์สายใน ทว่าบุคลิกลักษณะที่หยั่งไม่ได้นั้น ทำให้ลุงตงไม่กล้าทำอะไรวู่วามชั่วคราว ศิษย์พี่หลินขมวดคิ้วนิดๆ ตวาดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าเป็นใคร คิดไม่ถึงว่าจะกล้าทำร้ายศิษย์สำนักเราอย่างเปิดเผยที่นี่ และยังทำลายประตูสำนักเราด้วย มีความกล้าไม่เบา”
ศิษย์พี่หลินเพียงแค่ตวาดไปเช่นนั้นเอง ไอเย็นขุมหนึ่งที่ล้อมรอบอยู่ค่อยๆ เปิดออก ส่วนใต้เท้าของนาง น้ำค้างแข็งชั้นหนึ่งแผ่ขยายไปรอบด้านตามบันไดศิลา
ไม่รอให้น้ำค้างแข็งมาถึงเบื้องหน้า ไอเย็นก็พุ่งมาโอบล้อมลุงตงแล้ว เขาไม่กล้าชักช้า รีบเอ่ยขออภัยสตรีเบื้องหน้า “ท่านเซียนโปรดระงับโทสะ ข้าคือคนตระกูลผู้บำเพ็ญเซียนในสำนักหลิงคง ได้รับคำสั่งจากหัวหน้าตระกูลให้มารับคุณหนูของบ้านเรากลับไป ไม่ได้มาก่อเรื่อง”
“รับคุณหนูของบ้านเจ้า?” ศิษย์พี่หลินมองเขาและจินเฟยเหยา เอ่ยอย่างสงสัยว่า “ทุบตีจนกลายเป็นแบบน
