ูรอบๆ คิดจะเอ่ยถามศิษย์พี่ที่เฝ้ายามทางด้านข้าง “ศิษย์พี่ ข้าชื่อจินเฟยเหยา เมื่อครู่ได้รับนกกระเรียนกระดาษถ่ายทอดเสียงบอกว่ามีคนมาหาข้า ขอถามหน่อย คนที่มาหาข้าไปแล้วใช่หรือไม่?” ศิษย์พี่ที่เฝ้ายามคนหนึ่งมองนาง ชี้ไปที่บันไดศิลาด้านล่างประตูสำนัก ประตูสำนักของสำนักเหิงเจินสร้างขึ้นที่เชิงเขาของภูเขาเหิงอัน ส่วนยอดเขาลั่วซี ยอดเขาชิงเหยี่ย และยอดเขาอื่นๆ ล้วนอยู่ในภูเขาเหิงอันทั้งหมด ถึงจะบอกว่าเป็นเชิงเขา ทว่าก็ยังต้องเดินลงบันไดศิลาเกือบสามพันขั้นจึงถึงเชิงเขาที่แท้จริง
ทุกบันไดศิลาหนึ่งพันขั้นที่สำนักเหิงเจินสร้าง ก็จะสร้างแท่นราบพาดข้ามประมาณสองจั้ง[1] แท่นราบทางเข้าประตูสำนักกว้างขวางเป็นพิเศษ อย่างไรก็เป็นหน้าตาของสำนัก ดังนั้นจึงสร้างใหญ่โตเป็นพิเศษ กว้างสิบกว่าจั้งเต็มๆ
เห็นสัญญาณมือของศิษย์พี่เฝ้ายาม ความหมายคือคนอยู่บนแท่นราบด้านล่าง จินเฟยเหยาต้องเดินลงไป บนแท่นราบด้านล่างว่างเปล่าไม่มีใครสักคน นางก็มีโทสะ ใครมาล้อนางเล่นกันแน่
“คุณหนูรอง ในที่สุดก็พบท่านแล้ว” ในขณะที่นางชะโงกศีรษะมองแท่นราบเบื้องล่าง ด้านหลังก็มีเสียงอันคุ้นเคยดังมา จินเฟยเหย่าร่างแข็งทื่อ เหงื่อเย็นเยียบผุดขึ้นด้านหลังในพริบตา นางหันกายมาอย่างช้าๆ เอ่ยกับคนสองคนที่อยู่ด้านหลังด้วยสีหน้าแข็งทื่อ “ลุงตง ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”
“คุณหนูรอง พวกเราตามหาท่านมาหนึ่งปีเต็มๆ คิดไม่ถึงว่าท่านจะหนีมาอยู่ที่นี่
