รีบตามพวกเรากลับไปเถอะ” คนที่นางเรียกว่าลุงตง คือชายชราอายุห้าสิบกว่าปี สวมชุดผ้าไหมสีน้ำตาลทั้งตัว ผมเผ้าและหนวดเคราหงอกขาว ร่างกายยังเหยียดตรงเหมือนเมื่อก่อน ดูไปแล้วแข็งแรงยิ่ง
ส่วนข้างกายของเขามีเด็กหนุ่มอายุยี่สิบกว่าปีคนหนึ่งยืนอยู่ สวมชุดเสื้อตัวสั้น จินเฟยเหยาใช้หางตามองดูก็รู้ เจ้าหมอนี่เหมือนกับนางต่างก็เป็นผู้ฝึกบำเพ็ญร่างกายขั้นสาม
จินเฟยเหยากำหมัดแน่น เอ่ยอย่างช้าๆ “ลุงตง ข้าอยู่ที่นี่สุขสบายดี ไม่คิดจะกลับไป รบกวนท่านกลับไปบอกท่านปู่ว่าไม่ต้องคิดถึงข้าแล้ว”
“คุณหนูรอง นายผู้เฒ่าให้ข้าพาท่านกลับไปให้ได้ ท่านอย่าทำให้ข้าลำบากใจเลย” ลุงตงตัดบทคำพูดของนาง ท่าทีเด็ดเดี่ยวไม่ยอมถอยให้สักนิด
จินเฟยเหยาเอ่ยด้วยสีหน้าลำบากใจว่า “ลุงตง แบบนี้ไม่ค่อยดีกระมัง ข้ายังเลี้ยงแพะฉางหลิงอยู่หลายสิบตัว สะบัดมือจากไปเช่นนี้ จะไม่รับผิดชอบเกินไปหน่อยแล้ว”
ลุงตงเอ่ยด้วยรอยยิ้มน้อยๆ “คุณหนูรองวางใจเถอะ พวกเราจะไปตึกผู้ดูแลจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย ไม่ให้คุณหนูรองต้องลำบากใจ”
เมื่อเห็นว่าไม่อาจทำให้พวกเขาจากไปได้จริงๆ จินเฟยเหยาจึงได้แต่เอ่ยว่า “ในเมื่อท่านพูดเช่นนี้ ข้าก็จะตามพวกท่านกลับไป เพียงแต่ข้าต้องกลับไปเก็บสัมภาระที่สำนักก่อน พวกท่านรอช้าอยู่ที่นี่สักครู่”
พอเอ่ยจบ นางก็ไม่สนใจว่าลุงตงจะเห็นด้วยหรือไม่ รีบเดินผ่านพวกเขาไปในสำนัก จากนั้นก็ได้ยินเสียงลุงตงดังมาจากด้านหลัง “คุณหนูรอ
