ิงห้าสิบกว่าตัว
เสียเวลาอยู่ที่วังอวิ๋นเย่ไม่น้อย แพะฉางหลิงหิวโหยจนร้องตลอดเวลาที่อยู่ในรั้ว จินเฟยเหยาวางถังไม้นอกบ้าน รีบไปดึงสลักบนประตูรั้วขึ้น แล้วล้วงป้ายหยกสีเขียวครามชิ้นหนึ่งออกมาจากในอก ส่ายไหวใส่แพะฉางหลิง แล้วเดินไปทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์
แพะฉางหลิงห้าสิบตัวเดินออกมาจากประตูคอกตามลำดับอย่างเป็นระเบียบ ติดตามอยู่ด้านหลังของนาง ป้ายหยกสีเขียวครามที่จินเฟยเหยาถือในมือเรียกว่าป้ายคุมสัตว์ ลวดลายสีแดงที่วาดด้านบน เป็นอาวุธเวทควบคุมสัตว์ระดับต่ำที่สุด สามารถควบคุมพฤติกรรมของสัตว์ปิศาจให้เชื่อง เช่น ไม่ออกห่างจากรัศมีของป้ายคุมสัตว์ไกลเกินไป หรือเรื่องง่ายๆ อย่างเดินตามป้ายนี้และอื่นๆ
ทุกคนต่างก็มีพื้นที่ทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ที่กำหนดไว้ ดังนั้นจินเฟยเหยาจึงนำแพะฉางหลิงตรงมาถึงเนินแห่งหนึ่ง หลังจากนางแขวนป้ายคุมสัตว์ไว้บนไม้ที่ถูกปักไว้ในดินมานานแล้ว คนก็หาสถานที่สบายนั่งลงโดยอัตโนมัติ ส่วนแพะฉางหลิงก็กระจายไปกินหญ้ารอบด้าน
ขอเพียงป้ายคุมสัตว์ยังแขวนอยู่ตรงนี้ แพะฉางหลิงฝูงนี้ก็จะเคลื่อนไหวอยู่ในเขตห้าสิบหมู่[3]นี้ ไม่วิ่งวุ่นไปทั่ว สัตว์ปิศาจที่ศิษย์คนอื่นๆ เลี้ยงก็จะไม่หนีออกนอกเขตแดนมากินหญ้าในที่ของนาง เพียงแต่ทุ่งหญ้าเขียวขจีห้าสิบหมู่นี้ จินเฟยเหยาใช้ศิลาวิญญาณซื้อผงเร่งโตมาดูแล ถ้าไม่สาดผงเร่งโตทุกสิบวัน หญ้าที่งอกในพื้นที่ห้าสิบหมู่ ก็จะไม่พอให้แพะเหล่านี้กิน
จินเฟยเหยาฉวยโอ
