“อื้อ…”
ลืมตาอีกครั้งไม่ยักพบโฟรเซนอย่างที่คิด ข้าขมวดคิ้วสับสน เพราะรู้สึกว่าคนตรงหน้าคุ้นตาชอบกล ไม่ว่าจะเส้นผมสีดำแซมเงินคล้ายข้า แต่ยาวไปถึงกลางหลัง ใบหน้าติดหวานทว่าคมคายในที ดูเย่อหยิ่งแต่กระนั้นก็แฝงความหมองเศร้า คนคนนั้นมีดวงตาสีแดงเลือดแฝงความปรารถนามากมาย และดวงตานั้น…ก็กำลังเบนมาทางข้า
ทันทีที่เราสองสบสายตา ร่างข้าพลันสะท้านเฮือกราวถูกกระชากขึ้นจากเหนือน้ำ
ชัดเลย คนนี้คือคนเดียวกับที่ข้าเห็นในผืนน้ำแห่งอนาคต!!
“เซอเซส!!!”
“ว้ากกก!” ข้าสะดุ้งพรวดขึ้นนั่งพร้อมกับหอบหายใจแรงๆ อย่างตกใจ ดวงตาเบิกโพลงก่อนจะสงบสติอารมณ์เมื่อพบว่ากำลังอยู่ในห้องนอนที่สมาพันธ์ เมื่อครู่เป็นเพียงความฝัน และคนที่อยู่ข้างกายตอนนี้ก็คือโฟรเซน เจ้าเสือของข้า
“เจ้าละเมอบ่อยหรือ” โฟรเซนถาม โน้มตัวยื่นหน้ามาจนข้าเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในแววตาของมัน เอ๊ะ…ครึ่งเทพหน้าเอ๋อที่ซูบผอมแถมหัวยุ่งไม่เป็นทรงคือข้าหรือ
ไม่จริงน่า ข้าออกจะหน้าตาดี จะโทรมขนาดนี้ได้ยังไง
“ยังจะโกหกตัวเองอีก!” เจ้าเสือขยี้หัวให้กระเซอะกระเซิงกว่าเดิม ข้าปัดมือพัลวัน เมื่อสู้ไม่ได้ก็เอาผ้าห่มคลุมหัวไม่ให้โดนรังแก
“ข้าละเมอ? ละเมออะไรหรือ”
“ละเมอหาชายอื่นน่ะสิ คนนั้นหล่อสู้ข้าได้หรือ เก่งกว่าข้าหรือไม่”
“หาว่าข้าโกหกตัวเ
