อง แต่เจ้าเองก็หลงตัวเองเหมือนกันแหละน่า นี่หรือคือการแสดงความเป็นห่วงหลังจากเจ้านายฟื้น เจ้าเสือบ้า!”
“แล้วจะให้ข้าห่วงคนนอนหลับสบายอย่างเจ้าทำไมล่ะ เจ้าทึ่ม” เจ้าเสือจิ้มหน้าผากข้าจนหน้าหงาย ทำเอาข้าอุบอิบว่าใครหลับสบายกัน ข้าสลบเหมือดเพราะปกป้องมันแท้ๆ คนอะไรไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ
“เจ้าหลับเพราะร่างกายถูกสูบพลังเวทจำนวนมาก ถ้าให้เปรียบเปรยก็เหมือนตอนตกไปในผืนน้ำแห่งอนาคตนั่นแหละ แค่นอนพักเพียงพอก็แข็งแรงดีโดยไม่ต้องใช้เวทรักษาอะไร ฉะนั้นเลิกสำออยและลุกขึ้นมาได้แล้ว”
เจ้าเสือมันช้อนใต้รักแร้ข้าแล้วจับลากออกจากเตียง นี่ก็ไม่เคยทะนุถนอมเจ้านายเลย ทำเหมือนข้าเป็นผ้าขี้ริ้วเน่าๆ ที่จะหิ้วไปไหนมาไหนก็ได้ สงสัยต้องขยันกินอาหารฟรีในสมาพันธ์บ่อยๆ พยายามขุนตัวเองให้อ้วนฉุจนมันอุ้มไม่ขึ้น
“ผอมกะหร่องอย่างเจ้าจะอ้วนได้สักแค่ไหน กินให้ตายก็เหมือนหนูแฮมสเตอร์โง่ๆ”
ปากด่า แต่มันพาข้าไปนั่งโต๊ะข้างๆ บนนั้นมีอาหารเตรียมไว้อยู่แล้ว ข้ามองมันอย่างซาบซึ้ง เจ้าเสือซึนเดเระถึงจะชอบแกล้งเจ้านายแต่ก็ดูแลข้าเป็นอย่างดี คงดีกว่านี้ถ้าบนนั้นไม่เป็นเต็มไปด้วยผักใบเขียว
โฟรเซน…เจ้าเห็นข้าเป็นสัตว์กินพืชหรือ ถ้าอยากขุนต้องสั่งเนื้อมาเยอะๆ สิ!
“ตอนยังไม่ฟื้นคาร์ทมาตรวจร่างกา
