ย บอกว่านอนหลับสักตื่นก็หายดี แต่ร่างกายขาดสารอาหารมาก ต้องกินให้ครบห้าหมู่”
“เมื่อก่อนข้าเลือกกินไม่ได้นี่…บางวันไม่ได้กินอะไรด้วยซ้ำไป” ข้าพึมพำขณะกินสลัดผักตรงหน้าก่อน แล้วค่อยจัดการซุปบล็อกโคลี่เป็นลำดับถัดไป “ว่าแต่ข้าถูกสูบพลังได้ยังไง ข้าไม่ได้ใช้เวทสักหน่อย”
เจ้าเสือวางปืนบนโต๊ะเป็นคำตอบ
ด้ามสีดำดุจนิล ตัดกับปากกระบอกสีเงินอย่างแสนเท่ ข้าวางช้อนแล้วหยิบสิ่งนี้มาลูบๆ คลำๆ
“อย่าเผลอลั่นไกเชียวนะ เดี๋ยวหน้ามืดอีกข้าไม่พาเจ้านอนเตียงจริงๆ ด้วย” โฟรเซนรีบเตือนกึ่งขู่ แสดงว่าก่อนหน้านี้มันเป็นคนพาข้ากลับห้องสินะ แหงสิเนอะ จะเป็นใครไปได้ล่ะ “ปืนกระบอกนี้ใช้พลังเวทแทนกระสุน ฉะนั้นตอนที่เจ้ายิงฮาเวสเตอร์ พลังเวททั้งหมดจึงถูกสูบมารวมอยู่ในนี้แล้วกลั่นเป็นลูกกระสุนพุ่งออกไป”
“ยอดเลย แบบนี้ข้าก็ยิงได้ไม่อั้นเลยน่ะสิ”
“ยอดอะไรล่ะ แค่นัดเดียวก็นอนไปสองวัน เจ้ายิงร้อยนัดก็นอนอืดสองร้อยวัน อยากลองไหม”
ข้าวางปืนแล้วหยิบช้อนตักซุปแทนด้วยใจร้องกระซิก โธ่ อาวุธของข้า เราคงไม่มีวาสนาต่อกัน
“สำออยอีกแล้ว เฮ้อ ข้ายังอธิบายไม่ครบ ถ้าเจ้ากะพลังเวทดีๆ ก็ยิงได้หลายนัดอยู่หรอก แต่อานุภาพทำลายล้างจะลดลง ซึ่งอิงจากตัวเจ้าที่ไม่ค่อยมีอะไรดี ถ้าอยากยิงได้หลายๆ นัด กระสุนที่ออกมาคงไม่ต่า
